aynalar

2007-05-07T13:54:00.000+01:00

Bütün aynalarımı onların bana ulaştıkları sırayla sergilemiştim.
Burada yayınlarken de aynı sıralama yöntemini seçtim.
İlk aynaya ve ardından gelenlere, aşağıda sağda yeralan "Önceki Yazılar" başlıklı linke tıklayarak sırayla ulaşabilirsiniz.

Foto: Serpil Öztaş

Foto: Elvan Asarkaya

2007-05-07T13:53:00.000+01:00

kimden: nilhan sesalan yüzsever
başlık: ...
biçim: elektronik posta metni

"Ayna" sıfatı üstümde nasıl durur bilmiyorum ama madem ki istedin...
Sarma sigaranın dumanı, birilerinin bir yerlerde içtiği; atmosferde asılı kalmış henüz dağılıp dağılmamakta kararsız.
Bir anın tarifi, Samothrace'de çekilmiş bir portreden aklımda kalanlar. Daha fazlasını da beceremem zaten.

2007-05-07T13:52:00.000+01:00

kimden: s.
başlık: bana niyesormuyosun
biçim: elektronik posta metni

ben senin ananı avradını gelmişini geçmişini geleceğini göreceğini göstereni göstermeyeni yatağını yorganını evini ocağını damını kapını bacanı eşiğini beşiğini musluğunu kuburunu duşunu kuşunu kedini köpeğini emziğini ayakkabını çorabını topuğunu ökçeni kılığını kıyafetini ağzını yüzünü gözünü gözlüğünü doktorunu hemşireni bakanını başbakanını atını seyisini kızını kısrağını hocanı müdürünü maaş verenini maaş verdiğini yüzüne güleni seni seveni sevmeyeni otobüsünü traktörünü tabancanı tüfeğini mermini dergini sana dergide web’de yer vereni seni okuyup üşenmeyip cevap yazanı o cevabı okuyanı okumayanı boğaz’da rakıyla kavun yemeyeni yedirmeyeni bir dal cıgaralık içmeden adam oldum diyen lavukları ordunun albayını şam’ın kayısısını siirt’in fıstığını istanbul’un fenerbahçe’sini bodrum’un ali şen’ini televolelerin alayını paranın turasını yemeğin salçasını karının kalçasını yolun otunu kelin götünü terzinin ütüsünü yedi ceddinin ecdat damarlarını köyde reçel pişiren anneanneni traktör süren dedeni mahallenin muhtarını kapıcını odacını ............................

sabaha kadar devam ederim şerefsizim

sakın küfür ettiğimi sanma hocam

saygılar

2007-05-07T13:51:00.000+01:00

kimden: gülizar çuhacı
başlık: uzaktan
biçim: elektronik posta metni

"hakan akçura resimlerini nasıl bulduğumu sordu." "sen ne dedin?" "beğendiğimi söyledim, senin ise fazla beğenmediğini ama sergi mekanına girince ilk sola döndüğünde sağda duvarda asılı olan ile tam karşıda duranları beğendiğini, onların diğer resimlerden farklı olduğunu düşündüğünü söyledim." "hımm, evet sergi çıkışı böyle söylemiştim, doğru hatırlıyorsun."

yaklaşık 1 sene sonra... üçüncü şahıs; "evet sen onu terkedince çok üzüldü, hatırlıyor musun ona defalarca dost olalım, sevgimize sadık kalalım ama sevgili olmayalım demiştin", "evet hatırlıyorum" "ya sen o kadar söyledin, onun internetten tanıştığı biri varmış, hakan akçura mı ne," "ee, evet vardı" "işte o demiş ki, ‘dost kalın’, o yüzden sana ısrarla görüşmemiz gereken bir mevzu var diyor, sanki önceden hiç söylenmemiş gibi, evet ya neden dost kalmayı denemiyorum ki diyor" "hımm, anlıyorum ama korkarım ben onun gözlerine tekrar bakarsam dost kalmayı beceremem"

şimdi bırakın dostluğu düşman kesildik birbirimize :(
insanın senelerce başını yasladığı insana gerçeği anlatamayıp düşman olması yaşam boyunca karşılaşılacak en ağır durumlardan biriymiş meğer.

hakan akçura benim hayatımda bu vesileyle var, ne zaman onun o tanıdık fotografını görsem ya da adını okusam kaç yıllık eski sevgilim gelir aklıma. tuhaf değil mi...

2007-05-07T13:50:00.000+01:00

kimden: özlem fırıl
başlık: ...
biçim: elektronik posta metni

Merhaba..
Sizi tanımıyorum... Superonline’ın anasayfasından ulaştım yazdıklarınıza...
Bu fikriniz oldukça hoş ve etkileyici...
Aynanız değilim belki ama ben de bu anınızın parçasıyım... :)
Başarılar...

2007-05-07T13:48:00.000+01:00

kimden: ibrahim özdal
başlık: ben
biçim: elektronik posta metni

sanat eğer otokontrolü bırakırsan oluşur lafı gerçektir.

2007-05-07T13:47:00.000+01:00

kimden: a. a.
başlık: merhaba hakan
biçim: elektronik posta metni

Hakan sana bu çalışmanda başarılar diliyorum. Ben Terakki Lisesi'nden mezun olan A. A.
Sana gönderebileceğim sadece bu mail var.
Al bunu çalışmana ekleyebilirsin mesela.
Ama ismimi sakın verme. İnşallah istediğin çalışma, istediğin katılım gerçekleşir. Ama nereden çıktı bu çalışma, şimdi hiç anlayamadım.
İnşallah bunda bir düzenbazlık yoktur. Yani adresleri alıp milletin başına dert açan insanlardan değilsindir inşallah.
Kasım’da çalışman tamamlandığında bana da mail atarsın o zaman. Hadi kal sağlıcakla.

2007-05-07T13:46:00.000+01:00

kimden: öykü potuoğlu
başlık: zen bilmecesi
biçim: elektronik posta metni

sevgili hakan,

bana, uzunca zaman kafa yorduğum bir zen bilmecesini hatırlattı "aynalarımı istiyorum":
"annemle babam doğmadan önce yüzüm neye benziyordu?"

çeviri korkunçsa diye bir de ingilizcesi'ni yazayım:
"what was my face like before my parents were born?"

aynaların olmadan kendine bakabilirsen, "zen"in mayın tarlasında dolaşabilirsin belki. bilmem... bildiğim, o tarlayı daha "anlamlı" bulduğum.
kendi adıma.

içtence,

2007-05-07T13:45:00.002+01:00

kimden: ılgaz kuruyazıcı
başlık: doktor
biçim: elektronik metin dosyası

İlk önce Kafine’de görürdük. Saçı falan uzundu, tüylü uzun kazaklar giyerdi. Bek Tu Dı Fiğçır’daki deli doktora benzerdi. Adını doktor koyduk. Saçı benzerdi yani. Sonra tanıştık. Az konuşurduk. Güzel konuşurdu. Sonra yok oldu ortalıktan. Sonra çıktı geldi. Askere gitmiş. O zaman ben askerlik nedir falan bilmezdim. Anlattı. Sıkılmış. Sıkmışlar. Sonra gene görür oldum orda burda. Bi kere yazın uyuyamıyordum. Yoga temrini varmış, onu anlattı. Yaptım. Uyudum. Sonra bi keresinde cici bi sevgilim vardı yanımda. “Nasıl buluyorsun son numaramı?” diye sorunca kızdı. Ondan bir daha son numaram diye bahsetmiyecekmişim. Valla kızdı. Korktum. Ondan bi daha son numaram diye bahsetmedim. Sonra bi kere Londraya gidiyorduk başka bi kızla. Hava alanında geldi. Kitap yazmış onu hediye etti. Başına yazı falan yazdı. Benden su gibi duru diye bahsetmiş. Bayıldım. Sonra gene rastlaşır olduk. Hala kahvaltıya gideceem hala görüşeceez.

2007-05-07T13:45:00.001+01:00

kimden: sadık tokgöz
başlık: ...
biçim: elektronik posta metni

senin götünü sikeyim
beynini siktimin pezevenki
kaç tane e-mail atıyosun.

göt
bir tane atarsın isteyen bakar.
beynini siktimin aynasızı.

aynalarını götüne sok!

2007-05-07T13:44:00.001+01:00

kimden: fatih a. rıfkı
başlık: ...
biçim: elektronik posta metni

YAHU SEN DELİ MİSİN?

2007-05-07T13:43:00.000+01:00

kimden: didem payan
başlık: “aynalarımı istiyorum...”
biçim: makale (solak, sayı 2000/23, s. 6, “mektuplar” köşesi’nde)

“...
Gerçekten entelektüel diyebileceğim nadir insanlardan biri. Çok sık görüşemediğimiz için de birbirimizi kırma olanağımız hiç olmadı (Başarı!). Sabaha kadar süren sohbetlerimizde ondan çok şey öğrendim... Deli gibi meraklı biri, ipuçlarını alıp onlarla kurgular yapıp, sonra, “İşte bu!” demeyi seviyor. Sorularından kaçmanızın imkanı yok. Sadece, burçlara olan takıntısını anlayabilmiş değilim. Bana burçlar aptalca geldiği için olabilir. Bir de güldüğü zaman önce gözleriyle gülüyor. Hatta o önce gözleriyle konuşuyor. Onun hiç kimsenin gururunu okşamak gibi bir derdi olduğunu sanmıyorum. Sizin için ne düşünüyorsa anında söylüyor. Eğer bir şey tartışıyorsanız hep net cümleler kurar. Siz de net cümleler kurabilirsiniz ama tartışmada hep başladığınız noktada kalırsınız; çünkü inatçı. Kısaca, benim aynamda Hakan’ın yeri özel...
...”

2007-05-07T13:41:00.000+01:00

kimden: semih ürersoy
başlık: aynalarını kıçına sok
biçim: elektronik posta metni

Aşağıda bir sanat etkinliği bahanesine sığınmış bir taciz mektubu görüyorum.
Bir de maharetmiş gibi 500000 kişiye gönderdiğinizi ve herkesten başkalarına da göndermesini istiyorsun.
Bu ne cüret!
Yaşamın ve aynaların beni ve geriye kalan binlerce insanı neden ilgilendirsin.

> merhaba,
> asagida verdigim link, siradisi bir sanat etkinligine dairdir.
> adi "aynalarimi istiyorum" olan bu sanat etkinligi,
> yasantimin on binlerce dogrudan, milyonlarca dolayli
> oznesine yonelik bir cagridir.
> bu linkin icerigine dair her "bilgi verici" gelisme
> (yayina girecek diger linkler, basili ilanlar, yapilan soylesiler vb.)
> size iletilecektir.
> ozu geregi, ulasabilecegi hicbir ozneden uzak kalmamayi hedefleyen bu etkinlik,
> 500000'i askin gecerli e-mail adresine ayni zamanda gonderilen bu mektup ile
> yolunu acmaya calismaktadir.
> yine de sizden, bu mektubu kisisel adres listenizdeki herkese yollamanizi istiyor,
> diliyorum. (hatta adres listelerinizdeki tum kisilerin kendi adres listelerine
> de yollamalarini...)
> ayrica asagidaki linkte yeralan ve cagrimi iceren ilanin,
> herhangi bir yazili basin organinda yayinlanmasi icin elinde guc ve olanak olan
> herkesten, bu sanat etkinliginin yolunu daha da acmaya yonelik yardimini bekliyorum.
> ben yola ciktim!..
> "aynalarimi istiyorum":
> http://www.superonline.com/sanat/aynalarimi_istiyorum.htm
> simdiden sagolun!
> hakan akcura

2007-05-07T13:40:00.000+01:00

kimden: genco gülan
başlık: ego
biçim: dijital fotograf

2007-05-07T13:38:00.000+01:00

kimden: claire-lyse bucci
başlık: koku
biçim: metin; sergi mekanına asılmak üzere kağıt çıktı

2007-05-07T13:36:00.000+01:00

kimden: nesli
başlık: hakan'ın aynalarına
biçim: metin; mektup

mektup içeriği:

1.8.2000

Yolculuğumun sondan 3. gününde gördüğüm 27 şehir ve kasabadan sonra, tüm bu yolları buraya varmak için aşmışım dedirten, nesnesiz bir aşka düşüp, sokaklarda sevinçten ve hüzünden oluşan son gözyaşlarımı döktüğüm Essouira’da, kahrolası gururumu da bir nebze olsun yenmeyi başarıp “AYNALAR’INA” katılıyorum...

Seni Essouira’lı balıkçıların giydiği kaba yünden naif desenli kazakları gibi seviyorum; ısıtan, esirgeyen ve sahici...

Horoz şekerini sever gibi seviyorum seni; çocukluğa dair, kaybolduğu sanılan ama imgesinin günümüzde farklı nesnelerde gölgeleri olan, o ilk hali ile bir bütün ve yalın olarak...

İlk uçan balonum gibi, ilk lunapark deneyimim gibi, ilk kedim gibi, ilk okuduğum cümle gibi daima canlı, daima sahici seviyorum seni...

Tanıdığım ilk günden hırpalamadan, hırpalatmadan, özenle, dürüstçe ve özgürce sevebileceğime inandım ve yanılmadım.

Senle büyüyor ve o çocuksu merakı, karşılık beklemeyen, dolayısıyla da beklediğinden fazlasını alan sevgiyi ve güveni yaşıyorum...

Tanıdığım en fazla hancı olan yolcusun... Hanında konaklamanın ayrıcalığı için teşekkürlerimi sunuyorum...

2007-05-07T13:34:00.000+01:00

kimden: seher ayan
başlık: seni okuyan ben...
biçim: dijital fotograf

2007-05-07T13:33:00.000+01:00

kimden: ışın fıratlı
başlık: ...
biçim: elektronik posta metni

selam ben ışın fıratlı. seni 1983’ten beri tanıyorum Cağaloğlu piyasasından. iyi birisin buna eminim. yıllarca hep karşılaştık sokaklarda; bana merhaba dedin, ama son beş yıldır pek karşılaşmıyoruz gerçi eskisi gibi ama, artık merhaba demiyorsun...

ayrıca bana merhaba demen beni rahatlatırdı... hoşuma giderdi fakat sadece merhaba derdik o kadar... yıllarca seni farkedebildiğim kadar izledim sanırım...

iyi yoldasın sanırım. bir de çalışkan ve güncelliği takip ediyorsun...

2007-05-07T13:32:00.000+01:00

kimden: nevin
başlık: kimsin?
biçim: elektronik posta metni

Tesadüfi bir dinleme... Açık, biteviye akan sözler... İçine geri dönüş... Bir özlem belki...
Ama rüyalar bile değişir. Yoksa hiç de sevmediğim, o tanıdık Kafkamsı dünya mıydı?..
içerlerde boğulmuş, marazi... Bir an yakaladığımız farklı derinlik...
Kendi çukuruma mı düşmüştüm yeniden?.. Başka ne olabilirdi ki?..

Ne var ki yeni; sadece yeni farkedebildiğimiz, eskilerden başka .

Yanılsamalara büyük bir coşkuyla takılıp, uzun süre yaşayan heyecanlı ve inatçı
çocuklardan biri mi? Ya da doğallığıyla büyüyen, çocuksu saflığıyla coşup
durmaksızın akan bir nehir miydi; etrafına aldırmadan sadece öyle olduğu için olan...
Yoksa boşlukları doldurup parsayı toplamaya çalışan bir hin mi?..

Her neyse olmuştu işte... Büyük yaratılar olarak sunulan, oysa kişisel devinimlerden
başka başka bir şey olmayan, her şeye ilgimi kesmişken hazır
bu aynaya bakmamalıydım!!.. İşte acılar, sancılar başladı yeniden... ve geri

2007-05-07T13:30:00.000+01:00

kimden: “postleylek”
başlık: ayna ve çığlık ve ötesi
biçim: elektronik posta metni

SENİNLE YAPILAN SÖYLEŞİYİ İLGİYLE OKUDUM. Bunun sebebi etkinliğini samimi bulmakla birlikte nasıl bir insan olduğun noktasında N. D.'nin yorumları dışında bir kanaat sahibi olmamamdır. Sonuçta samimi olduğun noktasındaki inancımın pekiştiğini söyleyebilirim. Yine de aynan değilim ve yaptığın işte samimi olman seni sorgulayamayacağım anlamına gelmez. Bu korkunç diyalektiğin bir parçası olmamayı tercih ederim. Zaten doğal durumumuz da bunu mümkün kılmıyor. Tabii ki, etkinliğin yapıldığı andan itibaren sahibinin bağlamından çıktığını düşünürsek, yani sanat etkinliğinin özgürleştiğini kabul edersek -ki ben öyle kabul ediyorum- küçük bir yorumla olaya katılmamın bir sakıncası olmayacaktır herhalde.

AYNA İMGESİNİ HER ZAMAN ÇEKİCİ BULDUĞUMU İTİRAF ETMELİYİM, AYNI ZAMANDA AYNALARI ÜRKÜTÜCÜ BULDUĞUMU DA... AYNANIN ÜRKÜTÜCÜLÜĞÜNE HER ZAMAN BİR BAŞKA ÜRKÜTÜCÜ İMGE OLAN "ÇIĞLIK" İLE KARŞILIK VERDİĞİMİ DE SÖYLEMELİYİM. Yani hiçbir zaman senin yaptığın gibi aynalarla oynamayı tercih etmedim. Her ne kadar yaptığın etkinliğin tasarımlanmış bir edim olmadığını söylesen de, bunun senin kurguladığın bir oyun olduğunu ve hatta bu oyunun taraflarının da ne denli kaypak zeminlerde durduğunu kabul etmelisin. Zaten kaypaklığını bir kenara bırakalım, çoğu zaman bir zeminden bile yoksun olduğumuz bir dünyada yaşıyoruz. PEKİ OYUNUNUN TARAFLARI:

BEN – ONLAR (BEN'İM DIŞIMDAKİLER)... BEN-ÖTEKİ (SADECE "ONLAR" OLMAYANLAR)... ÖZNE – NESNELER (DİYALEKTİĞİN SONUNDA ÖZNE OLABİLENLER)... BÖYLECE TARAFLARI OLAN BİR OYUNUN İÇİNE GİRMEK İSTEMENİN
SEBEBİ NE OLA Kİ??!!! TANRI OLMA İSTEMİ Mİ?? YOKSA SAHTE OLMA İSTEMİ Mİ???

İçinde duruyorsan sahtesin, dışarıdan bakıyorsan tanrısın.

Ama sonuçta sen varsın-"ben" olarak... Çünkü her türlü rasyonel tasarımın merkezinde bir "ben" olmak zorundadır. Ben_ zeka ürünü her türlü yaratımın kusursuz öznesi; tıpkı zeka ürünü her türlü yaratımın zavallı nesnesi olduğu gibi. Bu iğrenç diyalektik yüzünden etraf çürümüş insan kalıntıları ile dolu... RADİKAL ÇÖKÜŞ...

SİZ!!! Tarihin şahitlik ettiği en sanatsal tipler, makyaj üstadları, iyi adam rolünün usta artistleri, çekici görünüşlüler, diksiyon şampiyonları, tezelden işbitiriciler, boş zamanlarını en iyi değerlendirenler, zaman yiyiciler... Taptığınız üstünkörülük ve yüzeysellik tahmin edemeyeceğiniz kadar derindir. Siz kurbanlar, feda edilmektesiniz bu tanrısızlığa, belki de tanrı severliğe, yani telef olmaktasınız. NEDEN "VAROLMAK" GİBİ KÖKTEN BİR SEÇENEK OLDUĞU HALDE BÖYLE OYUNLAR OYNAMAK İSTERSİNİZ Kİ??!! NEDEN PAZARYERİ SİNEKLERİNİN İÇİNE BÖYLECE DALARSINIZ Kİ??!!!

Sayın HAKAN AKÇURA... Hayatı yaşantılamak artık sıkıcı mı geliyor? :))))

Ben daha köklü bir eyleme çağırıyorum sizi: ÇIĞLIK...

Borges'in, ayna imgesini işlediği hikayesini bilirsiniz. Aynanın içindeki o apayrı dünyadan bahseder. O öyle bir dünyadır ki, bizim en iyi bildiğimiz ama aynı zamanda hiç bilmediğimiz... Bir gün tılsımın bozulacağını ve aynanın içindekilerin özgür kalacağını söyler Borges.

Ben tılsımı bozacak şeyin ÇIĞLIK olacağını düşünüyorum. Eğer gerçekten eğlenmek istiyorsanız ve aynadakilerle kökten bir şekilde tanışmak istiyorsanız sizi çığlık atmaya çağırıyorum. kökten olabilenler için....

"çok erken geldim, vaktim henüz gelmedi... bu muhteşem olay henüz yoldadır, ulaşmadı henüz insanların kulaklarına o...."
nietzsche

2007-05-07T13:26:00.000+01:00

kimden: seher ayan
başlık: sen (bakış), kent ve sokak
biçim: digital photograph

2007-05-07T13:25:00.000+01:00

kimden: yakup can
başlık: ...
biçim: ses; telesekrete bırakılan mesaj (ekteki cd-rom’da kayıtlıdır)

ses-çözümü:

selam hakan,
jake ben! sefahathane’den...
hakan demek, kesinlikle, kesinlikle jameson demek!
afiyet olsun. görüşürüz.

2007-05-07T13:23:00.000+01:00

kimden: öniz öztürk
başlık: gereksizlik ve aynalardan mülhem bir ayna denemesi
biçim: metin; deneme; elektronik metin dosyası

GEREKSİZLİK VE AYNALARDAN MÜLHEM BİR AYNA DENEMESİ

Elbette ki çağrına kulak verdiğim gibi, yanıt da verecektim. Ancak bu yanıt biraz gecikecek, pek çok işim gibi son ana kalacaktı. Bunun nedeni pek de canıtez bir insan olmamamdan çok, bende birden çok yansıman oluşu ve her aynada farklı boyut, kırılma ve netlikte beliren renk ve şekilleri kompoze etmenin gerektirdiği süreçti bana göre. Ama “Gereksizlik ve Aynalar” konulu yazını okuyunca, çağrındaki samimi biçemden, röportajlarındaki sevimli telaş ve coşkudan, giderek dilinde, “çok yakınındaki insanlardan bile” çağrına “gereksiz, narsist/teşhirci” tanımlamaları yapılmasının kırıklığına gelinmesi beni acele etmek durumunda bıraktı. İstedim ki yalnızca bir görüş/destek mektubu yollamaktan öte, sanal arkadaşımın nick’inin, reel arkadaşım Hakan’ın ve oluş’unu belirleyen diğer görüntüleriyle –onları şimdilik bir tarafa bırakarak- Hakan Akçura’nın tüm akislerinden daha net kavrayabildiğim sanatçı kişiliğine bir ayna tutayım. Aynayı bu yönde tutayım ki usumla kavradığımı aktarırken dil kafesi’ni aşmanın kolaylığında, ve tuttuğum ayna olsun ki öznel dokunulmazlığın keyifli, serbest alanında yol alayım. Bana projenden ilk söz ettiğinde, yola çıkış noktanı, o “koyu, derin, kırık patikanın başını ve oradan geri tepen kurşun gibi kendi özne’ne dönüşünü görmüştüm, seni gördüğüm gibi. Gerilip gevşeyen bir yay’ın fırlattığı okun kırık, aksak, tutuk serüvenini bilmiştim kendi dünümden. Bu yüzdendir ki “Aynalarımı İstiyorum”dan yola çıkarak, ayna tutacağım sanatına/sana. Ancak, seni yansıtan bu aynayı, oluşumunu aceleye getirten iddia sahiplerine yönelteceğimden, üçüncü tekil şahıs olacaksın tümcelerde Hakancığım.

“Kendini Bil”

Eski Yunan’da Delfi tapınağının üzerinde yazılı olan bu sözler, her ne kadar günümüzde “haddini bilmek” olarak algılanıyorsa da, aslında kendini tanımak, kendine dikkat etmek anlamındadır. Bir yaşama sanatı olarak kendini bilmek, kendi kişiliğini ve buradan yola çıkarak evreni anlamak ve tanımak, bedenine ve ruhuna özen göstermek, kendini ve tüm varlıkları, cosmos’u sevmek anlamına gelirdi ki; bilgeliğin ve dolayısıyla mutluluğun ön koşuluydu. Bir kendini bilme ustası olan Sokrates der ki: “Göze bakan başka bir göz, o gözün en iyi parçasına, yani gören parçasına bakarsa kendini görebilir. O halde göz, kendini görmek isterse bir göze, bu gözde de gözün erdemi, yani görme yetisi olan yere bakmalıdır.”

Sanatçı, nasıl ki sanatında gözlemlediği nesneleri yansıtıyor, paylaşıyor, veriyorsa öz’ünden, tüm sanatların kaynağı olan yaşama sanatını icra ederken de bu nesnelerin gözlerinde yaşamının öz’nesi olarak kendini arayacaktır. Akçura, “Kent Resimleri” sergisinde kent haritalarının kendi zihninde yarattığı imgeyi ve “Kendi” isimli sergisinde insanların zamandan soyutlanmış kendileriyle karşılaşmalarını paylaşır / teşhir ederken, internette “Odalar”ını betimleyen insanların kendi’liklerini resmederken ne kadar ben’cilse, kendi öznesinden yola çıkarak başlattığı bu -kendi evrenince- evrensel sanat etkinliğinde de o derece ben’cildir. Bir o kadar da gereksizdir, kendini bilmek, yaşamı, evreni sevmek istercesine..

“Gerçek yolculuk geçmişe dönmektir.”
(Ursula K. Leguin)

Binlerce yıldır düşünürler, sanatçılar yaşamın anlamı üzerine kafa yormuş ve eserleri aracılığıyla insanlara mutluluk reçeteleri sunmuşlardır. Spinoza, yerin dibine batırırken daha sistematik bir yol izlemek üzere, modern insanın yaşama güdülerini üç ana başlıkta toplar: divitae, honor, libido (varsıllık, ün, haz). Felsefesinde, ihtiras ve hasisliğin deliliğe varan bir tür psikiyatrik rahatsızlık oduğunu, en ünlü insanların toplumun en aptal kişileri olduğunu ve evrensel sevgiyle bütünleşmemiş gerçek sevgiden yoksun hazların kişiyi derin bir melankoli ve giderek depresyona sürüklediğini örneklerle kanıtlar ve gerçek mutluluğun insanın evrenle bütünleşerek kendini tanıması, sevmesi ve gerçekleştirmesi yoluyla olacağını savunur. Goethe’nin Faust’u ise, Mephisto ile iddiaya girmiş ve şeytanın kendisine sunduğu karşı konulmaz görünen tüm tuzaklara direnebilmiştir. Bilimin, egemenliğin, şehvetin, güzelliğin verdiği zevkleri sınırsızca yaşamış, ancak hiç birine “dur, gitme!” dememiştir. Bireysel mutlulukların hepsine doymuş olan Faust, nihayet yaşamının sonunda, bir bataklığın kurutulmasına önayak olmuş, insan, doğa, evren sevgisine “dur, gitme!” demiş ve gerçek mutluluğu bulmuştur.

Modern zamanların sanattan uzak meta dünyası rekabetçi kapitalizmin dünyaya yayılmasıyla başlar. Antik uygarlıklarda gündelik hayatlarda kullanılan her türlü objenin, sözün ve hareketin biçim, işlev ve yapısının biraraya gelerek oluşturduğu bir biçemi (üslubu) vardı, içlerindeki şiir yitmemişti henüz. Ürün ve sermaye piyasasının yaygınlık kazanmasından itibaren, tarihin bir paradoksu olarak; şiddete dayalı baskının yerini sömürü alırken, essay’den product’a (yapıttan ürüne) geçiş sürecinde biçemler, simgeler, kollektif yapıtlar, anıtlar ve şenlikler tarihe karıştı. Şiirini kaybeden nesneleri, insanları ilişkileri istila eden düzyazı artık dünyanın yeni diliydi. Bizler bu sürecin sonunda Dede Efendi’den, Itri’den Mahsun Kımızıgül’e, ateşin çevresinde geleneksel dansların yapıldığı şenliklerden masalar üstünde garson ceketlerinin alevleri eşliğinde atılan göbeklere gelirken, değil sanat eseri yaratmak, geniş kitlelerin gündelik hayatlarını hiçbir şey üretmeden geçirdikleri bir toplumda bulduk kendimizi. Hayatlarını makineler, rakamlar ve raporların kısa kuru tümceleri ve sürekli tekrarlanan sözcükleriyle düzyazının biçeminden bile yoksun, görselliği paparazzi ve pembe dizi düzeyine indirgenmiş olarak sürdüren insanlar, terapistlerde geçirdikleri zamanın yarısını sanata ayırabilselerdi eğer, dünya daha güzel olmaz mıydı dersiniz? Üretimin gerçek anlamını yitirdiği ve insanların kendi hayatlarını üretemez hale geldikleri yerde ise, devrim süreci başlar. İnsanların hayatlarında katılımcı bir üretkenliği gerçekleştirebilecek bir devrimin de ancak, modernizmin çocuğu çağdaş sanat yoluyla, üstelik teknolojinin yardımıyla gerçekleştirilebilecek olması ise diğer bir paradokstur.

“Yaşamın ve çalışmanın temel amacı, kişinin başlangıçta olmadığı kişi olmasıdır.”

“Oyun, ancak sonunda ne olduğunu bilmediğiniz zaman oynamaya değer olur.”
(Michel Foucauld)

Hakan Akçura işte böyle bir dünyada kendini merkeze koyarak yani sanata özne/konu olarak bizi sanata davet ediyor. Alışılmadık, özgün temalar içeren projelerinde çağdaş sanatın teknoloji yardımıyla geniş kitlelere ulaşmasını hedefliyor, keyifli sanat-oyunlar kuruyor. Dünyada örneği görülmemiş bir katılımcı, kitlesel sanat projesiyle, sanat dünyasını bir devrime, bizleri de fırçamız ve renklerimizle hep beraber bir dünya resmedip içine girmeye davet ediyor. Bu dünyanın merkezinde kendi’nin olması, kavram’ın yaratıcısının, eserin yaratıcısı(ları)na konu olması ve yaratım sürecinin tamamen dışında kalması, puzzle’ın parçalarını oluşturan sabık ve müstakbel sanatçıların kendileri dışındaki öznelerin kimlikleri, sayıları ve puzzle tamamlandığında ortaya çıkacak tablonun görüntüsü hakkındaki bilgisizliği de bu sanat-oyunun kurucusunun muzipliklerinden. Sonucu kendi de bilmiyor, ama çağrısı özlediği yankıyı bulursa, ardıllarına esin ve cesaret vererek bir bataklığın kurumasına önayak olacak belki. Diğer yandan, çağrısını güzelleme beklentileriyle yaptığı varsayımına dayanan “narsisizm” tanımlaması yapılırken, kimi zaman sitem, ya da hakaret içeren tek bir aynanın binlerce dev aynasının ışığını kıracağı da göz ardı edilmemelidir. Bakalım cesaretin korkaklıkla, kırgınlığın coşkuyla yoldaş olduğu bu dönemecin sonunda sıfır noktasından nereye ulaşacak, yeni seçim uğraklarına göz dikecek mi Hakan? Bakalım fırçalarımızı tutmaya üşenmeyip, renklerimizi esirgemeyip dünyadan, kurutabilecek miyiz hayatlarımızdaki bataklığı? Bunları oyunun sonunda göreceğiz.

2007-05-07T13:22:00.000+01:00

kimden: nevin
başlık: arayış
biçim: elektronik posta metni

Ruhla - bedenin, düşünceyle - dilin zahmetsizce buluşmasıyla, saflaştırılmamış
hecelerin karmaşasından fışkıran açlık, yalnızlık...
Hiçlik’le çokluğun bir arada yaşandığı, varoluşta kendini arayışın çığlığı...
''kendine dair'' boşluk ve hüzün...
dilinin ucundaymışcasına var olduğunu bildiği ''gizi'' dillendirecek ufak bir hece...
anlamlandırmaların nedeni olduğunu bildiği bilgiyi seçebilmek için gerekli
bir ışık... doğurabilmek için varlığından başka yansımalara duyulan ihtiyaç...
''Aynalar'' sana gerekli...
Kaotik varoluşun sonsuz olasılıklarında, seçilebileceklerin seçilmişliği ne kadar
gerçekse, onlarla barışmışlığın düzlüğü de ancak o kadar gerçek ve adil...
spermin yumurtayı arayış telaşındaki ''ana olguda var olma'' dürtüsü gibi
adaleti; bizim dışımızda ve ''duru bir saflık'' vasfı vererek düşlerimizle
beslediğimiz “o olgu”ya yüklememiz mi adil, yoksa sahip olduğu kapıları
eylemsizce açan, verilerini beklentili ama koşulsuzca sunan birini
böylesine irdelemem mi adil?..
Coşkunun ve sabırsız bekleyişin dağıttığı dikkatle kaçırılan ayrıntılar,
düz nesirin şiir; teknolojik hatalı gönderimlerin tekrar olarak algılanmasına
sebep olması gibi, duygu ve devinimlerin bu derece etkin olduğu
varoluşta adalet mümkün mü?..
Başladığım yere dönmek sancılı olacak...

2007-05-07T13:21:00.000+01:00

kimden: nevin
başlık: ayrıntı
biçim: elektronik posta metni

Coşku ve heyecan ayrıntılarda saklı gerçeklerin engeli...
Unutulan bir isim, irdelenmeyen ayrıntılar... netliğin gölgesi...
Adresler değişebilir; asıl olan varlık...
Şiirde ısrarın nedenselliğini kabullenememişken daha;
gönderimlerin tinsel bütünlüğünde farklı özne arayan
buğulu zihnin tutsaklığını kaldırabilecek miyim ?..
Dönüş yolum zorlaşıyor; nefessiz ve terliyim...
kendime dönebildiğimde güçsüz kalacağım...

2007-05-07T13:19:00.000+01:00

kimden: ali akın akyol
başlık: gemi ipi
biçim: elektronik posta metni ve dijital fotograf

YAŞGÜNÜN KUTLU OLSUN AYNALI ADAM

2007-05-07T13:18:00.000+01:00

kimden: dr. sevgin mutlu
başlık: sevgiler
biçim: elektronik posta metni

Aslında NTV'deki röportajınızda sizi izlerken, belki de aynaya baktığımda görmem gereken bir yüzdü sizinkisi... Hoş ama biraz da acı bir hüzün çöktü içime... olmam gereken zaten birileri hep vardı ve de olacaktı... ama benim hayatımı ben de yaşamalıydım. İçimdeki duyguları sanatçı kimliğiyle paylaşabilmeliydim, çıkarabilmeliydim onları... ama onlar hep orda derinliklerinde beklediler belki de boş yere, çıkıp yerlerinden tanıdık yüzleri görmeyi umutsuzca... ta ki sizi görene dek bugün fazlasıyla tanıdık!!!
Teşekkürler Hakan Bey....

2007-05-07T13:14:00.000+01:00

kimden: sascha
başlık: ...
biçim: metin; elektronik görüşme metni (icq mesajı)

Hello Hakan,

First let me introduce myself: My name is Sascha and I arrived only yesterday in your country (for the very first time!) and till now I’m absolutely not dissapointed.

Via my friend ... I got introduced to your homepage. I think it’s a very interesting project you create, which brought as first thought to me: ' Why to make a trip, when you can also make an egotrip...' On the other hand, when I try to see your project in larger perspective you probably will get the most colourful mirror a person can wish.

Well, I hope you can also use this peace of mirror for your exhibition. And if not, they say that (pieces of) broken mirrors seem to bring luck.

Have a happy birthday in November!

Sascha

çevirisi:

Selam Hakan,

Önce kendimi tanıtmalıyım: Adım Sascha ve ülkene daha dün geldim (ilk kez!) ve şu ana kadar da kesinlikle düşkırıklığına uğramış değilim.

Arkadaşım aracılığıyla ... internet sayfalarınla tanıştım. çok ilginç bir proje yaratmışsın. Ülk düşüncem şu oldu: 'İnsan kendi benliği içinde bir yolculuk yapabilecekse başka bir yolculuğa çıkmaya ne gerek var...' Öte yanda, projeni daha geniş bir perspektifte görmeye çalıştığımda, sanırım bir insanın dileyebileceği en renkli aynaya sahip olacaksın.

Neyse, umarım bu aynayı serginde kullanabilirsin. Kullanamazsan da, derler ki kırık aynalar (aynaların kırıkları) şans getirirmiş.

Kasım ayındaki doğum gününde mutluluklar diliyorum!

Sascha

(çeviren: Orhan Cem Çetin)

2007-05-07T13:13:00.000+01:00

kimden: leyla eğin
başlık: sevgiler
biçim: elektronik posta metni

merhabalar
bir soruyla -nasılsa zaman var diye - başlasam? aynalarla ilgili konuşmak ya da anlatmak ister misin?
ya da belki gölgeler, izler, belki fizik kuralları...
neyse istersen bunlar yetiyor. yok bir de muhasebe, envanter dökümantasyon

ve toz var.
şimdi bir kız çocuğu iki yaşında beyaz tenli, bal rengi saçlar, iki koca göz -ki iki koca gözden ibaret bir yüz daha uygun-, elbette sözcük sayısı epeyce artmış; ona lazım olanların adını biliyor. iki yılının neresinden çıkardığını asla bilemediğimiz bir küfür duyuyoruz bir gün -burada küfür ama hiçbir
sözcüğü aklına getirmeden düşünür müsün?- ya da bir şekerleme: sen kanıycaksın kelebek. ancak çok kızdığında geliyor bu küfür. zaman zaman onu kızdırdığımı hatırlıyorum.

kimse hiçbir şey yapmadı bununla ilgili. bir tür aile tılsımı olarak içimizde bulutlarla, güzel kokularla öylece saklı tuttuk sanırım. bir dolu anlatım, hikaye, onun kendisi filan derken sana söyleyeyimi düşünmüştüm. şimdi uygun.
istersen. bir küçük rica, bu bizim -ailenin- sırrımızdır. istemezsen sende
kalsın, olur mu?

2007-05-07T13:12:00.000+01:00

kimden: akasya asiltürkmen
başlık: gece yarısı notları 1
biçim: elektronik posta metni ve dijital fotograf

GECE YARISI NOTLARI 1

Seninle benim aramda ne sen ne de ben vardır.
MEVLANA...

2007-05-07T13:08:00.000+01:00

kimden: emine nergis uçak
başlık: aynalar aynalar 
biçim: elektronik posta metni ve internet yazışmalarını içeren bir web linki

Sanallığın sadece iletişimin boyutunda yahut şeklinde olduğunu düşündüğüm bir dünyada kesişti yollarımız... “Sanal aşk” tartışılıyordu ve konuyu ciddiye alan tek kişi sayılırdı Hakan Akçura, nam-ı değer “maigret”... Ve hafif yollu bozuluyordu buna... Bense biraz konunun içeriğinden, biraz editörün tutumuna olan tepkimden biraz da dostlarla birarada olmanın keyfiyle, konu haricinde her şeyi yazıyordum... Bana göre geyik, Hakan'a göre 'çapkınlık' olarak nitelendirilen bir keyif hali... Sonra icq'ya terfi ettik... Ve en kısa cümlelerin en uzun anlatımları yaşattırdığı bir dostluk dönemi başladı benim için. “Aynalar” fikri ise en az Hakan kadar sardı beni de... Hayatımın ilk ve belki de tek olacak sanal ropörtajında söylediği şu cümlelerdi 'aynalar'a olan ilgimin sebebi galiba:

"’Bugün ölsem gam yemem!’ dediğim bir noktaya geldim hayatımda. Neden, nasıl; cevabı bende saklı! Benim en büyük özgürlüklerimizden biri olduğunu düşündüğüm ‘ölmeyi yeğleyebilmek’ten de uzağım. Çünkü ölümü dost bildiğim bir hayat yolculuğu idi benimki... Yaşantımın ‘oyalandığım’ bir dönemindeyim. Yaşama sevincini yeniden kazanmaya çalıştığım... Buna karşın, ‘özel yaşamımı tümüyle saldırıya açtığım’ bir etkinliğin kıyısında durduğumu farkettim. Belki de tüm aynalarımı kırmak için, hepsine sahip olmam gerekiyordu."

Tasavvufta "kamil" tabir edilen bir ruh olgunluğu olarak yorumladım bunu... Ve arada kısa cümlelere yaşantıya-sorunlara ait çerçeveler açıldıkça, acizliğin kanatan halini yaşadım, pek yansıtamasam da..

"Ben kandan elbiseler giydim/Bundan senin haberin var mı" Var ama haberdar olmak ne yazık çözüm olmuyor hiçbir şeye... Buna üzgünüm ama seni tanıdığım için ya da tanıyabildiğim yanların için sevinçliyim...

linkin içerdiği yazışmalar:

1.
gercek hayatta yasadigimiz/yasadiginiz sanalliklar ne olacak?
Forum: Sanal Aşk
Tarih : Thu, 11 Feb 1999 18:48:09
Kimden:
gerçek deniyor; gerçek hayat deniyor. peki... iki insan birbirinin yüzünü görür. konuşur. anlaşır. sever. birlikte olur. ...ve az mi yaşanır yalan? kişisel tarihlerine dair, edalarına, akillarına, seçimlerine, akan hayatlarının neyi içerdiğine, içermediğine, hatta doğrudan yüreklerine dair yalan değil mi onca ilişkinin kırıldığı yer!...
gerçek hayatın ahlakı, anlamlandırmaları, tanımları, kategorileri yüzünden bir türlü kendisi olamayanınız yok mu? ilişkilerde çekilen acıların çoğu, tam da bu "gerçek yalanlardan, değiştirmelerden, zorunluluklardan, başka türlü olamamalardan" yaşanmıyor mu?
alın size bir olanak: net dili... isterseniz gerçek sunun kendinizi, ister oyunu kurun. soyunun cinsel kimliğinizden, adınızdan, sınıfınızdan, biçiminizden... bilemeyin ne nereye kadar doğru... "dil" kalsın ortada sadece. onun kıvraklığı, cazibesi, becerisi...
emin olun ki, sinir uçlarınız, "göz"ünüz hatta, tam da bu belirsizlikte "gerçek sevilesi olanı" görür, tam da bu özenle kurulan, seçilen dilde. isterseniz dil'de kalın, gerçek hayat ilişkilerinin olası yalanlarina karşı dayanışarak onunla... unutmayın, tek kendinize vereceksiniz hesabı! bu sanal dilin gerçekligi, sizin emeğinizle, açıklığınızla kendini sınar... kendine inandırır sizi ya da tam tersi... isterseniz de onu bedene çevirin, tüm riskleriyle... "gerçek hayata dair" kılın!
ne olur ki! tükenmiş her şey tükenmeli bu hayatta. sizler cesur olamayacaksanız hayatı dönüştürmek için, kim olacak ki! emin olamayın, deneyin, değiştirin... ya da vazgeçin dönün yuvanıza...
yapmayın, gerçek hayatta ne kadar güveniyorsunuz ki gözlerinize... en önemlisi, ne kadar sahip çıkılıyor ki kendi olmaklığa, tene, sevgiye...
en güzeli ise bence, bu yeni dilin soyduğu bedenlerimizle, gerçek hayata cesur bakmak, gözlerimizi, sözümüzü, edimlerimizi bu dil ile zenginleşerek farklı kılmak onu!
elbette ki, dokunmayan insanlar değil gelecek yüzyılın insanları... ama içindeki erkeği büyütebilen kadınlar ve içindeki kadını büyütebilen erkekler belki de...
büyü önemli. ne ucuz, ne sığ; belki de masallar yazılmaya başlanır yeniden. unutulduktan tam yüz yıl sonra...

2.
asıl olanı belirleme iktidarı...
Forum: Sanal Aşk
İlgi : Burada asıl tartışılması gereken
Tarih : Fri, 12 Feb 1999 16:59:58
Kimden:
en düzgün bulduğum cevap, sizinki... "bulduğum" dediğime, "olan" demediğime dikkat çekeceğim. çünkü, sizin cevabınızı, ancak "olduğu gibi" kabul edebilirim. benim iktidarımın, isteklerimin, yargımın ne olduğuna göre sınıflandıramam. böyle bir hakkım yok, "bence" böyle bir hak hiç yok!
"burası asıl tartışılması gereken" derken siz, konunun can damarının atlanmasına neden olan editör üslubunu eleştiriyorsunuz. ama editör üslubunun, belki de ummadan "kazandırdığı" bir yan tartışma, neden yanlış olsun diye düşünüyorum. tam da bu yüzden, benim daha önceden tartışmaya katıldığım metinde, duraksamadan cevap yazdığım bir nitelik de buydu:
genel ahlakçılığın ve reel hayata ilişkin normların, kategorilerin, sanal olana da ister istemez karıştığı yer... ve aslında sanal dilin, tam da bunlardan soyunulması için bir fırsat olması sözkonusu iken, bu denli genç insanların dilindeki cesaretsizlik, ahlakçılık...
siz bu konuda konuşmayı, bir başka konuya erteleseniz de, ben hayat adına, bunun da tartışılabilir "asıl" konulardan olduğunu düşünüyor ve sizin üzerine diyeceklerinizi merak ediyorum.
saygılar.

3.
hikmet'i kıskandım. ben de cevap isterim barutküpü... atlama. :)
Forum: Sanal Aşk
İlgi : Burada asıl tartışılması gereken
İlgi : asıl olanı belirleme iktidarı...
Tarih : Sat, 13 Feb 1999 00:38:04
Kimden:

4.
ne'sin sen hikmet?
Forum: Sanal Aşk
İlgi : "Dördüncü boyut" ya da "Sanmak,Aldanmak" !
Tarih : Sat, 13 Feb 1999 02:16:01
Kimden:
biliyorum başlıktaki garip bir soru. donanarak, temkinle girmişsindir içeriye...
"neredeyse" kusursuzsun. bildiğin, bildiğini gördüğüm, bildiğim yerde...
ama o "neredeyse" değil, tam da "kusursuzluk olan şeyin kendisi" o kadar cansız ki!
ideoloğusun dördüncü sandığın boyutun.. on yere kopyalanılası, "ciddiye alınacak pür dil bu!" denilesi yerde, en yaşaması olanaksız olansın...
can damarını göremediğim hikmet, tek soru başlıkta sorduğum oluyor sonunda ve bu ciddi bir soru...
çünkü dördüncü boyut zamanı tanımlar, burası tam da can damarıyla beşinciyi...
sevgiyle ve üşüyerek senden...

5.
araya girdim. hoşgör nergis!
Forum: Sanal Aşk
İlgi : Ruhun diktatörlüğü..?..
İlgi : Aşk denince
İlgi : Çok geç kaldım! Çok geç kaldım!
İlgi : Olsun geldin ya :-)))
İlgi : Yıldırım not
Tarih : Sat, 20 Feb 1999 17:59:04
Kimden:
hatırlıyor musun şu mesajını bilmem: "Çok ilgilendim ve heyecanlandım. Paldır küldür bir cevap yazmak istemiyorum. Beceremem de zaten. Tepemdeki işleri biraz hafifletinceye kadar, bir-iki gün, sizi bekletebilir miyim? Saygılar "
15 şubat'tan bu yana bekliyorum ilgi ve heyecanın'ın cevabını... yazmıyacaksan haber ver. iyice suyunu çıkardı herkes bu forumun. hikmet ise düşkırıklığı ve anlayışla izlediğim bir çiçek dağıtımına başladı. boşuna bekliyorsam, merak edip de girmeyeceğim artık bu forum'a. iyi ol. (sana da geçmiş olsun nergis)

6.
bir ara parantez ihtiyacı... herkes ve üç insan için...
Forum: Sanal Aşk
Tarih : Mon, 15 Feb 1999 00:58:44
Kimden:
forum'dan beklediğimden fazlası çıkmaya başladı. kendim adına.
düşünüyorum: burada görüş bildiren herkes, şöyle ya da böyle, net'i "diyalog" için kullandı. yine hemen hemen herkes kıyısında durarak, kuşkuyla yaklaşarak, oyun üreterek, yalan söyleyerek, hep gerçeği söyleyerek, reel kimliğini açarak, saklayarak, bazen açıp bazen kapayarak, resmini tarayıp yollayarak, resim talep ederek bir "ilişki derdi"ni yaşadı. tüm bunları yaşarken, çok azımız barutküpü, hikmet ya da searchengine (üç insan) ve varsa benzerleri kadar sentez üretti.( izin verirseniz, bir de ben kadar.)
ama aslında hepimiz biliyoruz ki, kullandığımız dilin kendisi ne artık doğumdan beri nasıl kullanmayı adım adım öğrendiğimiz dil, ne de yaşantının bize öğrettiği diğer dillerden... şimdiden sentez üretmeye çalışmaya başlamamız gereken "yeni bir dil".
akıp gitmesini izliyor çoğumuz bu dilin. heyecanlanıyor, paniğe kapılıyor, sarılıyor, reddediyor, başedemeyip sonuçlarıyla...
bir yerlerde bir araştırmalar yapılıyor ciddi ciddi, net dilini kullananlarınne kadar asosyalleştiklerine ilişkin. onlar, bir tür yeni sosyalliğin ayırdına varmakta güçlük yaşarken, net dilini kullananlar gerçek hayatla ilişkilerinde nelerin değiştiğini anlamakta güçlük çekiyorlar.
aslında hepimizin sanal aşk hikayesini (gerçek ya da kurgu) tartışırken saptığı onca patika, yolaldığı otobanların niteliğinin belki de "yeni-dil"in sorunları olduğunu farketmeye çağırıyorum sizleri.
hepimiz biliyoruz net dilinin bizi değiştirdiği bir dizi uğrağı:
net dilinde zamanı kullanma biçimi, yani hız'ın artan önemi, güveni zeka pırıltılarıyla -belki de- örülü olduğu dehlizlerde arama çabaları, smiley kodlamasının (gülüş, kahkaha, şaşkınlık vb. simgeleri) "duyguyu ve edayı" özetlemesine alışma, "asl?" gibi toplam bir soruyu sorup toplam olarak kimlik ele geçirme sanısı, sözü kullanma yeteneğinin-becerisinin artan önemi...tüm bunlar ilk olarak beraberinde reddedilmesi güç bir şeyi getirdi gerçek hayatımıza... o da tahammülsüzlük!
kaçımız hayatta hala (dün hiç sorun değilken) biraz yavaş, biraz tutuk, biraz düşünceli, biraz hoşgörü bekleyen diyaloğa açığız? gerçek hayatta da net hızını beklemeye başlama halimiz, ne kadar savunulası?
ya da ruh-beden ayrımları, çift kimlikler, "sanal diye niteleneni" (görüntüler gelene kadar gözün, dokunmanın, koklamanın, tatmanın devre dışı kaldığı) ya da gerçek hayata dair olanı "yeğleyip, üzerine vurgu yapma" istekliliğimiz...
neyi ne için istiyoruz?
kendi adıma, şu hayatın kullandığı yeni dil olanakları umurumda... hele ki bunca totaliter bir dünyanın bu özgürlük nefesi içinde... ama kendisi olarak... ama beni benim istemediğim, hayattan talebim olmayan ölçüde değiştirmesine izin vermediğim kadarıyla... bunu farketmek gereken zamanın getirdiği her şeye de tüm riskleriyle evet diyerek... ama ilk kararımı, son kararım kılarak.
aşk?
bu olgunun kendi başına tartışılası ne kadar çok yanı var ve bu tartışma insanlık tarihi kadar eski... doğrudan burada yazılı aşk öyküsü-sorunu-sorusu elbette ki cevaplarını her birimizin kişisel tavrından, aslında da bu eski insanlık tartışmasından alıyor.
ama bu tartışılırken, konu ister istemez kaydı ve iyi ki kaydı... tartışılan artık "net dili"nin olanakları, tuzakları, değeri, yarını...
farkında mıyız bilmek istedim... farkında olalım istedim...
hepinize ve üç insana -katılmadığım tonla şey söylemiş olsalar da- saygıyla...

7.
ne diyeyim! bu üsluba sadece "hoşgeldin," diyebilirim. :)) (hepsi bu)
Forum: Sanal Aşk
İlgi : "BİNBİR KALIBA BÜRÜNEN İBLİS KELİMELERDE TECELLİ EDİYOR...
Tarih : Tue, 16 Feb 1999 15:35:20
Kimden:

2007-05-07T13:06:00.000+01:00

kimden: oylum esmer
başlık: bendünbeyoğlundarastladığınbiriçağrınacevapveriyorum...şimdilik...
biçim: elektronik posta metni

''Bir gün hepimiz Ay'ın yüzeyinde yürüyorduk sonra evlerimize giden bir yol olduğunu keşfettik.” *
Değil mi?

(bana ait olmayan sözcüklerle ifade etmek zor da olsa...)

*DOUGLAS COUPLAND/GIRLFRIEND IN A COMA

2007-05-07T13:05:00.000+01:00

kimden: lale kisbu
başlık: ...
biçim: metin; mektup

23 Ekim 2000

Merhaba,

duyduğuma göre kendini arıyormuşsun, sana seni gösterecek bir ayna olabilir miyim bilmiyorum; yoo olurum, çünkü ben de bir varlığım şu dünyada ve bütün varlıklar birdir özde aslında. Anlatırlarken kendilerini başkasına, gösterirler seni sana. Seni tanıyanlar anlatırlarken sana seni, gerçekte gösterecekler senin aynanda kendilerini, yani aynı benim gibi.

Ama kutlarım birleştirici ve harekete geçirici bir proje bu ve ve ve ah keşke bir yolunu bulabilsek de değil 400, 500, 1000 kişiyi, milyonları, hayatlarında ilk kez kendilerini –ruhlarını-, benliklerini ifade etmeye, kısacası üretmeye sürükleyebilsek; korkularından, beklentilerinden kurtarıp, kendilerini aramayı öğretebilsek.

Dilerim projelerinin arkası gelir.
Dilerim hiç yılmazsın...

Sponsorün bol olsun,
Sevgiyle kal

Lale Kisbu

2007-05-07T13:03:00.000+01:00

kimden: fethiye
başlık: ...
biçim: posta kartı-aydınger üzerine yazılı metin

Hakan
Aynasını bulan bir “Mevlâna” diye biliyordum ama!?.. 

Beni
Bana
Benimle ? AYNA?
Benden
Benim

Ortaköy’de, belki bir fal bakımlık süre içinde ikili konuşmalarımız olmuştur. Yine de, sende “ben”likle ilgili törpülenmesi gereken bir şey varmış gibi hissetmişimdir hep.

Fethiye
Doğum: 27 Kasım 1957

2007-05-07T12:59:00.000+01:00

kimden: “yahyacete”
başlık: ...
biçim: elektronik tebrik kartı (sanatçının bilgisayarına internet üzerinden yapılan bir saldırı sonucu kayboldu. sanatçı "yahyacete"yi bu durumdan dolayı bilgilendirerek, elektronik tebrik kartının yeniden yollanmasını istediyse de, "yahyacete" bu isteğe cevap vermedi.)

2007-05-07T12:58:00.000+01:00

kimden: seher ayan
başlık: neden ben değil?
biçim: elektronik posta metni

yaratıcı olmayan ama yine de keyifli ve uzun süren bir günün sonrası 24 saat çalışma... kapıdan çıkarken sanki yere yıkılacaktım... ayak bileklerim çok zayıftı... beni karşılayan tertemiz bir sabah... sanki yıkanmış bir kent... yorgunluk yerini dinginliğe bıraktı... denize doğru yürüdüm... güneşin denizle oynaşması... binlerce simin... bir yandan rüzgarın okşayıcı serinliği... bir yanda yorgun tenimi ısıtan güneşin sıcaklığı... tenimde oluşan karmaşa... sıcaklık... serinlik... ve sonrasında tesadüfen icq’da yaptığınız resimleri okuyup tekrar bir karmaşa yaşamak... öfke... kızgınlık... hayal kırıklığı... en doğrusu hayal kırıklığı. ben ki kırk tane kendimce çok yaratıcı nicklerimle icq’da dolaşırken bir kere bile resim yapamamışım... ne diyebilirim... neden ben değil??? ÇOK KISKANDIM RESİMLERİNİ YAPAN İNSANLARI... NEDEN BU SİHİRİ BEN YAŞAMADIM... dinginlik falan istemiyorum artık...
tüm bu yaratıcılığinız için ben kardelenler dökeğim ellerinize...

2007-05-07T12:56:00.000+01:00

kimden: senem özkan
başlık: a piece of puzzle
biçim: web sayfa tasarımı

içerdiği metin:

Bİ AN... Derin bir nefes al ve yaşadığını duyumsa...

Hey sen, her kimsen ya da her neysen... seni seviyorum. Dünyada olup da bana kendimi tanımlama fırsatı verdiğin için teşekkürler. Kısacası bana ayna tuttuğun için teşekkürler...
Sana bendeki yansımanı gönderiyorum. (Bu senin çağrının bana ulaşıp, sana geri dönmesi.)
Seninle, diğer herkesle ve her şeyle olduğu gibi, evreni paylaşan biri...

2007-05-07T12:53:00.000+01:00

kimden: ...
başlık: bendeki aksin
biçim: elektronik metin dosyası

seni
öptüm, soydum, okşadım, uyuttum (bir kez), uyandırdım (sanırım çok kez), sevdim, merak ettim, önemsedim (çok), hatırladım, okudum (erişebildiğim her harfini), hissettim (kendi bildiğim gibi), özledim (çok), tutkuyla sardım (bunu çok sevdim), düşledim (kimseyi düşlemediğim kadar uzun), istedim (başka hiç bir şeyin önemi olmadığı bir yerdi)

(bu “sıradışı sanat etkinliği”ni hiç sevmedim, ilk başta parçası olmak istemedim, reddettim)

sana
aşık oldum (sonra bunun gerçerliğini sorguladım ve karar verdim: ben de burada olmalıyım), bedenimi sundum, sevgimi sundum (tutuktu ama kocamandı, üzerime giydiğim iki beden büyük bir elbiseydi), şevkat duydum, fısıldadım, sarıldım

(bu “sıradışı sanat etkinliği”ni hiç sevmedim, bencil bir girişim olduğunu, kutsadığın yalnızlığına hiç yakışmadığını düşündüm)

seninle
seviştim, konuştum, yedim, (içemedim), sohbet ettim

(bu “etkinliğin” gayesi insanlardan aldığın ve senin için yaşamsal önem taşıdığını düşündüğüm enerjinin azalması veya kalitesizleşmesi mi?, gücünü toplamak için mi bunu yaptın?, ben, bu “sıradışı sanat etkinliği”ni hiç sevmedim, isterim peşinde olduğuna ulaşmanı ve asla pişman olmamanı)

“her halinle kabulümsün”
içimdeki izin çok derin, şu ara tatlı tatlı kaşınıyor
yola çıktın, yolun açık olsun dilerim

“seni çok seviyorum”

2007-05-07T12:52:00.000+01:00

kimden: şebnem somel
başlık: ...
biçim: elektronik posta metni

Sevgili Hakan,

Bu sabah rüyamda gördüm seni. Venedik gibi bir şehirde, öyle gibi ama suyu temiz, üstelik Migros da var, ilk hatırladığım bölümlerde filmler yönetmişsin ve bunlar dvd olarak satılıyor, sonra Venedik gibi olan şehrin Migros’unda ben alışveriş yapıyorum, kasaya geldiğimde ise bütün paketlerim bir anda görünmez oluyor ve sen yine oradasın, o an bütün zamanların "en iyi Migros müşterisi" seçimleri var fakat sen daha önce alışverişi bitirdiğinden ben de paketlerim görünmez olduğundan bunu pek dert edemiyoruz.

Ama en önemli kısmı ise senin benim bu kaybolan paketlerim hakkında knightrider tarzı bir tavır takınıp olaya kahramanca el koymak için denize atlaman, yani o ırmakla deniz arası sarı, yeşil ama temiz, görüş mesafesi açık suyun dibine atlaman. Dip derken gerçekten de dümdüz dibe iniyorsun ve orada seni bekleyen motorsikletinle son hız oradan uzaklaşıyorsun, ben de ardından bu hızı imrenerek bakarken hala nasıl olup da paketlerimin görünmez olduğunu düşünüyorum.

Ve uyandım ve düşündüm bazı insanlar gerçekten yansımaya kararlılar, öyle ya da böyle.

Sevgiyle kal,

2007-05-07T12:51:00.000+01:00

kimden: “chat dostu” ali kemal kat
başlık: ...
biçim: elektronik posta metni

sen su damlalarının derinliğindeki ışık süzmesi kadar iyisin demek...

2007-05-07T12:50:00.000+01:00

kimden: ...
başlık: ...
biçim: ses; telesekrete bırakılan mesaj

ses-çözümü:

bu proje güzel bir proje... ancak herkes sizden bir şey isteyecek. siz bir şey istiyorsunuz ama tam tersine, karşılığında insanlar sizden bir şey isteyecekler. yani, daha elle tutulur bir şeyler...

2007-05-07T12:46:00.001+01:00

kimden: ı. ş.
başlık: fotoğraf (cemal süreya)
biçim: şiir içeren ve şimdi yayında olmayan bir web site sayfası

içerdiği şiir:

Fotoğraf

Durakta üç kişi
Adam kadın ve çocuk

Adamın elleri ceplerinde
Kadın çocuğun elini tutmuş

Adam hüzünlü
Hüzünlü şarkılar gibi hüzünlü

Kadın güzel
Güzel anılar gibi güzel

Çocuk
Güzel anılar gibi hüzünlü
Hüzünlü şarkılar gibi güzel

Cemal Süreya

2007-05-07T12:31:00.000+01:00

kimden: ayfer gürsoy
başlık: birisi
biçim: elektronik posta metni ve dijital fotograf

selam hakan,

seni tanımıyorum; ama aynanda işte birinden bir şey olmak istedim.
sana NEMRUT'a çıkarken çektiğim bir fotografımı gönderiyorum. çektiğim en iyi fotograflardan biri bu. tanımıyorum seni ama, aynanda bu “en sevdiğim” olsun istedim.

hoşçakal.

2007-05-07T12:30:00.000+01:00

kimden: nevin
başlık: nedensiz
biçim: elektronik posta metni

Yeni bir şey yok.
Daha yüz yıl geçmeden tekrarlamış kendini "Cezayirli Kadınlar" misali,
sadece sunum veya üslup farkıyla insan... Hiç beklemedik bir anda
çıkıverir karşına, yuvarlatılmış nesnelerin etrafında "ilk"liğin coşkusuyla,
çocukça koşarken... Hep var olanın veya yaşanmışlığın,
kendi kişisel devinimindeki izdüşümü olduğunu farkedemeyişiyle...
Karıştırırsak "yaşanmışlığın küpü"nü, bulacağız hep "aynı olan"ı...
Değişmedi insan..
Bataklık çamuru gibi "özensiz kışkırtıcılık" la alınabilecekler...
Zorlanırsa biraz daha, yansımalarla düşülebilir
"vazgeçmişliğin" boşluğuna.
Hangi özne bize alabileceğimizden fazlasını verebilir?..
Anlamlandırmaların denkliğindeki başlangıçtan "karşılıklı etkileşim"
ve "birlikte yaşanmışlıklarla" gelişen sürekli yolculuk değil midir yaratım?..
Edinimsiz beklentiden ne umulabilir ki?..
Sadece kendi yaratıp, sadece kendi yaşayabilir insan,
olmayı düşlediği "hal"ini...

2007-05-07T12:29:00.001+01:00

kimden: ı. ş.
başlık: ayna 2
biçim: elektronik posta metni-şiir

Merhaba,

Çoğu zaman ufacık hayatlarımıza yaptıklarından dolayı kızdığım teknoloji, belki de ilk kez birleştiriyor arka sokaklardan hayatı gözetleyen insanları...

ve dinle hakan akçura:

silkeliyor biri eteğindeki taşları, kadın ürküyor.
sık bir ormanın yarattığı en kolay paranoya: tuzak
adımlarımı sayıyor sanki sokak ve sıkışmış kar leoparı
dönüm dönüm çöl...
şehir değiştirmiş yalanların uykuda sıçrayışı gibi
saklanıyorum zamandan
zaman bir avuç.

sanki böcek girmiş ruhuma
kadın salıncakta sallanıyor solungaçlarından kan sızan alabalıkla.

kalk artık hakan kapıya bak
aynalar koridorunda yerde yatıyor 'gece'
biliyorsun 'gece'yi yalnız
sen görebilirsin
şair görebilir.

2007-05-07T12:27:00.002+01:00

kimden: ı. ş.
başlık: ayna 3
biçim: elektronik posta metni-şiir

SİS TARLASI

tütsü kokan yerli kadın.
yazgı.
hiç.
yazık ki mor sokakta bir avuç kalmış bebekler.
en yakın meteora tutulmuş gece; eee aşk bu!
sallanıyor ellerim sandalyenin boşluğunda;
sihir palyaçonun kırmızı burnunda.
ayakların arasından göğe bakıp emeklemek,
karşılamak günü yolcuyu uğurlar gibi.
kaybederken kazanılanlar ve kibir.
bakınır, susar ve durur insan; çünkü
durgunluğun ağır cezasıdır sis.

bir kozanın deliklerinden ışığı görür gibi çıkmak yokuşu, unuttun mu
saatlerce kuklacıya bakıp uyuduğum günü?
bakınmak sana,kemik çalıp da kuma gömen bir köpek, deliye dönen bir leopar
gibi.
hatırla beni.
güzün sesi toz duman
sen kasıklarımdan sızan ter,
saklambaç oynayan bir deli.
ebe yok, sobe yok, saklanan yok.
ne mi zaman! YOK ki.
kavaklardır boynunu yukarı kaldıran ve sağlayan bir anda unuttuğun maviyi
görmeni.
dişiliğim 'kuğuların yansıması' (Dali) civa kokulu suya,
adım bir sincabın diş gıcırtısı,
adım parke taşlardan içine sızan ılık su,
adım gece lambasının akıl almaz bekleyişi seni,
adım nasırlı bir ayak,
adım açlık sana,
açlık birkaç adımda yolladığın zayıf canavara,
açlık ıssızlığına, kayıplığına, art arda çıkılamayan soğuk zindanlarına..
adım bir kadın kurusu,
adım yalan,adım yalnızlık belki... ya da bizsizlik.
zamanı mı yarıyoruz tam orta yerinden yoksa
o mu bizi beceriyor en hassas yerlerimizden. ne dersin?

ı.

Ey Aynacı! İç içe geçmiş aynalar koridorunda kendilerini gösterdin insanlara;
ama gözbebeklerinde sen varsın o insanların.

2007-05-07T12:26:00.000+01:00

kimden: tuba büyükkaraduman
başlık: mirror 1
biçim: çizgi bant; karikatür

2007-05-07T12:24:00.000+01:00

kimden: tuba büyükkaraduman
başlık: ayna 2
biçim: dijital görsel tasarım

2007-05-07T12:22:00.000+01:00

kimden: elif şafak
başlık: ...
biçim: ses; telesekrete bırakılan mesaj ve kitap (şehrin aynaları, elif şafak, iletişim yayınları, 1999)

ses çözümü:

merhaba,

benim adım elif şafak. ben size romanlarımı göndermek istiyorum ama adresinizi bilmiyorum. sizi tekrar arayacağım ya da e-mail yoluyla size ulaşmaya çalışacağım.

iyi günler.

2007-05-07T12:21:00.000+01:00

kimden: akasya asiltürkmen
başlık: aki’den incik boncuk
biçim: elektronik posta metni

"Neden beceremediğimi anladim. Dank etti kafama... ben her an yeni bir aşk yaratmalıyım kaburgamdan!
İşte o zaman başlıyor benim sonu gelmeyeceğini sandığım saltanatım. Fena kız olmak pek de kötü diil...
asıl fena; olamamak"

2007-05-07T12:20:00.001+01:00

kimden: ...
başlık: ...
biçim: fotograf

2007-05-07T12:19:00.001+01:00

kimden: alp esin
başlık: ...
biçim: ses; telesekrete bırakılan mesaj

ses çözümü:

alo merhaba,

ben alp. alp esin. sanıyorum uzun bir zamandır aynı sokakta oturuyoruz ama, henüz tanışmadık ya da tanıştırılmadık. sürekli birbirimizi gördüğümüzü biliyorum ama bu geçen hafta içinde galatasaray’ın önünde karşılıklı birbirimize selam verdik. onun dışında uzaktan ilgiyle sizi izliyorum. mesela bir önceki serginizdeki resimleri çok beğenmiştim ama aynı çevrede, çok yakın çevrede paralel evlerde olmamıza rağmen yolda sizi durdurup bunu söylemedim. şimdi bunu görünce, bu vesileyle hiç değilse bunu aradan çıkartmış olayım dedim. evet bir önceki serginizdeki resimleri çok beğenmiştim; onun dışında mahalle komşusuyuz.

teşekkür ederim.

2007-05-07T12:16:00.000+01:00

kimden: “malina”
başlık: ...
biçim: elektronik posta metni

Ne ağır bir yük çekiyor bizi kendine... aydınlık bir mum alevi gibi aynadan yana çevirdiğimizde yüzümüzü, aksak bir görüntünün zamana doğru akmasıyla karşılaşırız.
Daha derinde olanı, karanlık güçlerin elinde acıyla sabitleşen dilin dönemediği tutukluk en sonunda, en başındaymış gibi arsız ve zamana etkisi görülmeyen atların çekebildiği düş görünümüyle karşımızda olanı bizden önce görecek olanı bekleriz.
Bütün renklerin dost olduğu, biri diğerinin yerini alabilecek gecede içe doğru atılmaya başlayan adımlar ağır ve yeknesak anlatılmaya çare olmayan bir hastalık gibidir aynada.
Altında kirletileni, üstünde dolaşan renk dalgalanmaları bastırır... unutuşa doğru gidilir.
Zamana eş bir gidiştir bu ensiz ve biçimsiz yansımalarda gördüğümüz kendimiz, aslında rüzgara tutulabilecek sakınımlar arasında acıyı kaynağından çekip alıp sahiplenecek gücümüzle aşağılar bizi...
Ve aynada belirginleşen görüntü tüm duyularıyla, önce ellerin dokunumunu yasaklar... göz en azından takip edebileceği diğer duyuların eldeki renklerle örtülmesini düşler..........
Ve ayna arsız bir oyun sahnesinde aralanan perde gibi; açığa çıkaracağı yine kendimizdir...
En sonunda bilmemiz gereken de yine bizim bu aralanmada perde kapanmadan önce... gözlerimiz sımsıkı ve hiçbir yanılgı olmadan, hafif bir tebessümle aynadan görüntümüzün silinmesidir. Hayatın , düş görmeyle bilince erdiğini bize ayna gösterir;
unutturan yine o'dur.

2007-05-07T12:15:00.000+01:00

kimden: nevin
başlık: zamansız
biçim: elektronik posta metni

Keşke bir yıl önce okusaydım, ya da hiç...
neden şimdi...
Hayalleri, heyecanları, merakı ve oyuncaklarıyla
elleri yumuk yumuk, yalın dünyasında
kah neşeli, kah hüzünlü, ya da kırık...
anlamlandıramaz grift ruhun fırtınalarını
sayrı bedenin titremelerine
durup şaşarak bakar, tekrar döner oyununa
kah çoğul, kah düet. ya da tekil
herkes katılmalıdır ona
sanır ki böyle yaratılır
boğazım düğüm düğüm
karada bir balık gibiyim
kavruluyor bedenim
ölüme az kaldı
dönemiyorum...

2007-05-07T12:13:00.000+01:00

kimden: oylum esmer
başlık: ...
biçim: elektronik posta metni ve dijital fotograf (Anja Hitzenberger/”the feeling”)

1997 kış, Beyoğlu, dahili mekan.

Yanıp sönen ışıklar, müzik yüksek ve yoğun, kalabalık hareket halinde, davul sesini hatırlıyorum zeminden gelen, bir de kalabalığın içinde dans eden birini...

Seneler geçiyor; H.A. aynalarını istiyor.

Gönderdiğim fotograf, Anja Hitzenberger adında bir dans fotografçısına ait, pozlanan ise David Zombrano. Zombrano bu fotografına ilişkin şu yorumu yapıyor:

''Anja this photo really is me! This is what I do, what I feel when I dance!''

Bu fotograf, aynalarını isteyen H.A'nın; müziğin, hareketin yoğun olduğu kimi mekanlarda tanık olduğum, izlediğim dans halindeki transını (trans halindeki dansını) çağrıştırıyor.

Kalabalıkların içinde kendine alan yaratmanın bir başka yolu ve ifade biçimindeki kendiliğndenlik belki bu fotografı sana yakın kılıyor...

2007-05-07T12:12:00.000+01:00

kimden: ceyda kafadar
başlık: yabancı...
biçim: elektronik metin dosyası

Açtım gözlerimi sararmış sonbahara yine ve bu kez aklımda sen... yani hiç tanımadığım bir adama yazılacak satırlar dizilmişti işte öylece... İsli sisli güzel bir günün alacakaranlığında, bir barın arka taraflarında elimde bir bardak yasemin çayı, bir kağıt parçasına çizilmiş yüzünden tanıdım seni... O anda bilmediğim hayatına ortak olmak istedim, tıpkı hiç bilinmeyen düşlerini görmek istediğim gibi... Yabancılar demiştin bir yerde sence yabancı olabilir mi insan bir şeyin varlığını bildikten sonra... Ya en tanıdık insan seni ne kadar anlar bir yabancıya kıyasla...

Bilmem belki içerde çektiklerini, sorgudaki günleri, seni üzenleri, sevenleri, tuvallerine söylediklerini, sevgililerinle nasıl öpüştüğünü, kaç kadının gönlünün sultanı kaçının düşmanı olduğunu...
maç seyrederken küfür edip etmediğini, anneni özleyip özlemediğini, bir kadının kokusuna hasretliğini, arkadaşlarına ne kadar güvendiğini, sokaklarda nasıl yürüdüğünü...
Galata’yı benim kadar sevip sevmediğini, onca insanın ortasında yürürken hiç kendini yalnız hissedip hissetmediğini, kaçıp gitmek istediğini, dönüp evine sığınmak bir bardak sıcak çayda huzur bulmak istediğini...
özlemlerini, nefretlerini, senin kokunu, benim kokumu bilip bilmediğini, ölüme ve yaşama mesafeni, dağlara hasret olup olmadığını, güneşle doğup doğmadığını, kaç kez çığlık çığlığa sevgini haykırmayı istediğini, bunun yerine kaç kez suskunluğunun esiri olduğunu..
baharı senin nasıl gördüğünü, beni hiç görüp görmediğini, yüreğinde neler neler sakladığını, boyalarına bu yükün ne kadarını yüklediğini, gerçeğe ne kadar yakın hülyaya ne kadar uzak durduğunu...
sabahları çizgi film seyredip seyretmediğini, gece yarısı uyanıp yemek yediğini, biberi mi dolmayı mı sevdiğini, içip içip dağıttığını ya da sigara bile içmediğini, emzik emmeyi ne zaman bıraktığını, uykunda terlediğini, sayıklayıp bacaklarının arasına yastık sıkıştırdığını veya gece boyunca bin bir şekle girenlerden olduğunu, benim yanımda uyanmayı isteyip istemediğini, neler dinlediğini, neler izlediğini, tiyatroyu sevip sevmediğini, iyilerden misin yoksa kötülerden mi?

Bildiklerim bilmediklerim altında ezilip gitse de sen de benim gibi bir insan değil misin? Erkek ya da kadın olmanın dışında birkaç küçük ayrıntıda gizli değil mi yabancılıklarımız... Tüm bunları bilsem sanki seni tanıyor olacak mıydım? Kendimi tanıdığım kadar tanıyamaz mıyım seni de? Belki de görmeseydim o afişi, çelmeseydin fikrimi, yazmasaydım tüm bunları, elim deymeseydi hayatına hep yabancı kalacaktık birbirimize ama şimdi her şey değişti... Sahi bir sabah vapurda karşılaşmış mıydık yoksa? Biner misin vapura? Sen İstanbul’u neresinden yaşarsın? Belki benim gibi ona tepelerden bakmaktasın.. Belki de Taksim’in ortasında güne merhaba demektesin? Acaba Ankara’yı bilir misin? Yazları en çok nereyi seversin? Peki, merak eder misin? Yani beni, başkalarını, hayatında hiç görmediğin bambaşka insanları... Onların düşlerini, uykularını, uyanıklıklarını... sabah uyandığımda amma da lanet olduğumu, neyle mutlu olup neyle huzur bulduğumu? Nasıl da hüzünlü günlerin geçip gittiğini... Soya sosunu ne çok sevdiğimi, yoğurdu bile bolca üflediğimi, pembe saçlarımı, melek takıntımı, mor odamı, türk filmi seyrederken ağladığımı hatta ağlamak için özel filmler bulduğumu, fotograflarımı, anılarımı, vücudumdaki benleri, onlara isim verdiğimi, ayıma sarılıp uyumaktan kaç yaşımda vazgeçtiğimi, bir gün denizlerin dibinde yaşamak için her şeyimi verebileceğimi, yunuslar için delirdiğimi, dünyanın neresinde olduğumu, hayatın neresinde durduğumu, evimin renklerini, ağaçları ne çok sevdiğimi, böceklerden ne çok korktuğumu, hala bir oyun arkadaşı bulsam saatlerce kanasta oynayabileceğimi, aradığımı, bulamadığımı, sahip olduklarımı, yaşların yılların ne çabuk geçtiğini, akıp giden yaşamın zamanın esaretinden kurtarılınca ne de güzel olabileceğini, koşullanmışlıklarımı, şartlanmışlıklarımı, ipek pijama fantazilerimi, Nuri Alço geyiklerimi, “duvarımı süsleyen bu resimler...” diye başlayan cümleler kuranlara ne gıcık olduğumu, bir peçeteye karalanmış iki satırın bile paha biçilmez olduğunu düşündüğümü, telefon sapıklarına yaptıklarımı .......

İşte, ben kendi payıma kendimi bunlarla ayırıyorum... senin ayraçlarını bilmiyorum ama sen de bir insansın ve eninde sonunda sevilmeyi, özlenmeyi, huzur duymayı istediğini, unutulmaktan korktuğunu, kaygılandığını, heyecanlandığını, düşündüğünü, söyleyebildiğini, söyleyemediklerini, sevimli olabildiğin kadar kızgın da olabileceğini biliyorum... tıpkı bizler yani hayatına yabancı diğer insanlar gibi... iyi ki doğdun mutlu yıllar....

2007-05-07T12:11:00.000+01:00

kimden: arzu
başlık: ...
biçim: elektronik posta metni

Seni tanımıyorum ama tanıştım. Seni uzaktan seyrettim ama konuşmadım. Hakkında bir şeyler duydum ama umursamadım. Bazen sergi salonlarının koridorlarında, bazen bir arkadaşımın evinde, bazen kafan dumanlı barda dans ederken gördüm seni... Ama aynadaki yüzün o kadar silik ki farkedebilmem için yaklaşmam lazım. Elime verilmiş bir iskelet, hadi yüzünü sen tahmin et der gibi burada oturup senin için bir şeyler yazmak gerçekten zor. Ama seninle bütünleştirdiğim birkaç kelime yazabilirim sana:

"ürkek ama saldırgan, özgür ama yalnız, sevimli ama çapkın..."

2007-05-07T12:09:00.000+01:00

kimden: burak mağralı
başlık: sancı
biçim: şiir; elektronik metin dosyası

SANCI

Koştum;
Sancımı ardımda bıraktım
Sandım.
Durunca anladım:
Kıvrandım.
Kendime baktım,
Ağladım.
Göremedim
Gözlerimi
Kanattım.
Kendimi yakaladım
Dediğim an,
Gördüm:
Yakalandım.
Çelme taktım,
Düşürdüm kendimi;
Düşüme düşman oldum.
Yardım
Göğsünü göğün;
Kan yağdırdım.
Kırdım camları,
Yağmura sarıldım.
Gölgeme rengini sordum,
Kalabalığımda kayboldum.
Rüzgar dans etti bütün gece,
Şarkılarımı çok yordum.
Elini tuttum
Kendimin;
Ürperdim.
Yaktım battaniyemi,
Uykumda titredim;
Üstümü küllerimle örttüm.

Ve sustum:
Ah, içimi yine
İçime kustum.

ARALIK ‘99

2007-05-07T11:59:00.000+01:00

kimden: mutlu polat
başlık: tersine akan iki su arasında... / kaybolur yüzlerimiz bir sonsuzlukta!
biçim: görsel düzenleme (sanatçının yıllar önce mutlu polat'la oynadığı bir çizim oyununun ve yine sanatçının mutlu polat'a yazdığı bir mektubun fotokopilerini içeren...)

içerdiği mektup:

KÜL KIZI, RÜZGAR TENLİM! SERİNİM, ÇOCUĞUM, SUSAM KOKULUM! SERSEMİM! SEVGİLİM! ZAMAN ÇOK YAVAŞ GEÇİYOR.

ARADIĞIM HER ŞEY BURADA; YANILMAMIŞIM: BADEM AĞAÇLARI, ARDIÇLAR, ÇAMLAR, PAPATYALAR, KUYRUKSALLAYAN, SERÇE, KUMRU, SAKA, YAĞMUR YEMİŞ TOPRAK KOKUSU, SENİ GECE GÜNDÜZ SARAN GENİŞ BİR GÖKYÜZÜ... 10 GÜN GEÇTİ GELELİ. ARAMADIĞIM, ANCAK DUYDUĞUM, SEZİNLEDİĞİM, BENZERİNİ BİR BİÇİMDE YAŞADIĞIMI DÜŞÜNÜP DONANIMLI OLDUĞUMU SANDIĞIM DİĞERLERİ, HİÇBİR ŞEYE İZİN VERMİYOR. RUHUNU KALIN ZIRHLARLA ÖRÜYORSUN, BEDENİN AĞZINI AÇIP İSTENİLENİ SÖYLESİN DİYE, YAPSIN DİYE. GERİDE KALAN, ARA VERDİĞİN, BİR BİÇİMDE ÜZERİNDE DÜŞÜNÜP DÖNECEĞİN HER ŞEYİ UNUTTURUYORSUN KENDİNE; RUHUNUN İÇİNDE KORUYORSUN ONLARI. BİR TEK ADALET DUYGUNU VE ONUN ÖNCÜLÜ ONURUNU, TARİHSİZ, BELLEKSİZ, AMA O TARİHİN VE BELLEĞİN GÜCÜ İLE BEDENİNDE TAŞIMALISIN, BİLİYORSUN. TAŞIYORSUN. O OLMAZSA YOKSUN VE BURADA YOKOLMAK ÇOK KOLAY.

İZMİR TELEFONU “BİR HAFTA” DOLARKEN ANCAK ELİME GEÇTİ. 4 GÜNDÜR SABAH 8 İLE AKŞAM 10 ARASINDA, O TELEFONUN OLDUĞU EVDE HİÇ KİMSE YOK. DÜN DİNLENME ZAMANINDA FUTBOL OYNADIM. 7-8 YILDIR OYNAMAMIŞTIM. İKİ GOL ATTIM. BİR GOL YEDİM. DİZ ARKASI LİFLERİMİ ZEDELEDİM. AKŞAMÜSTÜ ARTIK YÜRÜYEMİYORDUM. REVİRE ÇIKTIM. BUGÜNE “İSTİRAHAT” VERDİ. “KOĞUŞ”TAYIM; HATIRLAMAK, DÜŞÜNMEK, BECEREBİLİRSEM YAZMAK İÇİN İLK ZAMAN, İLK MEKAN. ÖNÜMDE İKİŞERLİ 20 RANZA, AĞAÇLARA, KUŞ SESLERİNE VE GÜNEŞE AÇIK ÜÇ PENCERE, SARAN BİR BAHAR SERİNLİĞİ VAR. SENİ DÜŞÜNDÜĞÜMDE ÖNÜME DÜŞEN İLK GÖRÜNTÜN, STÜDYO’DA ÇOCUKLARI ÇALIŞTIRIRKEN, BACAKLARINI AÇIP YAYLANARAK KOŞUŞUN. GELEN DİĞERLERİ, HEP BUNUN ARDINDAN. NEDEN BİLMİYORUM.

...

ARAYA GÜNLER GİRDİ. SENİ BULDUM. SENİNLE KONUŞTUM. ANTALYA’YA GİTTİM GELDİM. ORADA SENİNLE OLMANIN DÜŞÜNÜ KURDUM. TÜM GÜN SANA DOKUNMANIN... NE OLACAK BİLMİYORUM ASLINDA. KONUŞMANIN ORTASINDA, “BİLDİK”LERİMİZE, “TEKLİĞİMİZ”E SIRTINI DAYAYAN O SERT DİKENLERİMİZİ YİNE BİRBİRİMİZE YÖNELTİR MİYİZ?.. ÖZLEMİM, İSTEĞİMİN, UMURUNDA DEĞİL BİLEMEDİKLERİM. “HER ŞEYE KARŞIN” DEMEM SENİ YARGILAMAM YA DA KENDİMİ “YARALI” HİSSETMEM DEĞİL. SADECE, GERÇEKTEN DE SOĞUK AKLIMLA BAKABİLSEM (HİÇ BAKAMADIM), NE OLACAĞI’NA DAİR BU BELİRSİZLİK DUYGUMA ORTAK OLAN TÜM EDİMLERİMİZ, OLUŞLARIMIZ İÇİN SÖZCÜK ARAYIŞI; İSTEĞİME, ÖZLEMİME DÜŞEN AKIL GÖLGESİ.

BURADA GÜN ARTIK KOLAY GEÇİYOR. ALIŞMAKTAN MI? DAHA ÇOK ÖĞRENMEK, BİR TÜR “ACEMİLİK”TEN SIYRILMAKTAN SANIRIM. BİR HAFTAYI GEÇTİ, NE SPORA NE “EĞİTİM”E KATILIYORUM. KENARDAN İZLEMEK -İZLEMEK ZORUNDA KALMAK-, YAŞAMAKTAN DAHA ZOR. BEDENİM (YORULAN, ZORLANAN, ‘BİÇİM’ KATILAN, SOYUTLANAN, KARŞILIĞI VE BENZERLERİ ÜRETİLEN) İLE İZLEYEN BENLİĞİMİ AYRI AYRI VE KESİNTİSİZ YAŞAMAYA TAM ALIŞIRKEN, KENARDA KAFAM KARIŞTI. ZORLANDIM. ŞİMDİ BU HALİN YERİNİ, ŞİZOİD OLMAKTAN BENİ ÇIKARIŞINI BENİMSEMİŞ AMA ÇABUK TEPKİ VEREN, SOĞUKKANLILIĞIN YA DA SAKİNLİĞİN YERİNİN ÇOK RAHAT SERTLİĞE, SALDIRGAN BİR ALAYCILIĞA YA DA SAVAŞ GÜLÜMSEMESİNE BIRAKABİLDİĞİ BİR HAL ALDI, BENİ SARDI.

O KOCA KOCA HERİFLERİN NASIL ÇOCUK OLDUĞUNU, YA DA NASIL DÜZEYSİZ BİR “DİL”İN HER ALANDA TEK “DİL” OLUVERDİĞİNİ GÖRSEN SEN BİLE İNANMAZSIN BENCE.

HER GÜN ZİYARET VAR. ÖĞLEN 12’DE VE AKŞAMÜSTÜ 5.5’TA İKİŞER SAAT. HAFTA SONLARI İSTERSEK RESMİ GİYSİYLE BURDUR’A (SABAH 9 - AKŞAMÜSTÜ 5 ARASI) YA DA SİVİLLERLE ANTALYA’YA GİDEBİLİYORUZ. (10’A DOĞRU ANTALYA’YA VARIP 19’DA AYNI OTOBÜSTE BULUŞUP DÖNMEK ÜZERE.) BURDUR’DA RESMİLERLE “ÇARŞI” İZNİ, BİR İŞKENCE. KEP ÇIKARILMIYOR, SİGARA İÇİLEMİYOR VE 200-300 SUBAYIN HERHANGİ BİRİ KARŞIMIZA ÇIKTIĞINDA SELAMLANIYOR VE YANIN SIRA 1000-2000 ER DAHA VAR. ANTALYA (GEÇEN HAFTA SONU) İYİ GELDİ. GERÇEKTEN SİVİLDİM. VE ÇOK İLGİNÇ Kİ, MEKTUBUN BAŞINDA KALIN ZIRHLARLA KAPADIĞIMI SÖYLEDİĞİM RUHUM TÜM ALIŞKANLIKLARI İLE DÜŞÜNMEYE, BAKMAYA, DÜŞÜNMEYE BAŞLADI. İYİ GELDİ.

KIŞLADA KALMAK DA MÜMKÜN VE GALİBA BU HAFTA SONU BUNU YAPACAĞIM. BİR SEN GELEMEDİĞİNDEN, İKİ MERAK ETTİĞİMDEN, ÜÇ ANTALYA’YA GİDİP GELMEK EN AZ BİR 400 BİNİ GEREKTİRDİĞİNDEN. PARA YOLLAMIŞ SAİME (ABİMİN KARISI –O, ORGANİZE ETTİĞİM KİRA OPERASYONUNUN SON İSMİ-) AMA HAFTA SONU ANCAK ELİME GEÇER VE BEN ASKERLİK SONUNA DEK ÇOK AZ HARCAMAYI DÜŞÜNÜYORUM. BURADAYKEN ÇOK AZ PARA YETİYOR. YEMEKLER İYİ VE YETERLİ. KANTİN ÇEŞİTLİ VE İNANILMAZ UCUZ. SENİ ARAYACAĞIM; OLABİLDİĞİNCE SIK. 9.5’DA KOĞUŞLARA GİRMEK ZORUNLU, 10’DA YATMIŞ OLMAK. O YÜZDEN HARİKA’NIN TELEFONU DAHA SIK VE KOLAY GECE KONUŞMALARI DEMEK OLMAYABİLİR. BAYRAM NEYE GEBE KİMSE BİLEMİYOR. EN KÖTÜ İHTİMALLE HER GÜN ANTALYA “GEZİSİ” OLACAĞI KESİN.

...

ERTESİ GÜN: 5 MAYIS. İSPARTA’DAYIM. BEN SİVİL HASTANEYE GİDECEĞİMİZİ SANIRKEN ASKERİ HASTANEYE DÜŞTÜK. ORTOPEDİST YOKTU. FİZİK TEDAVİCİ KEMİK BOZUKLUĞU GÖRMEDİ, PAZARTESİ ORTOPEDİYE YENİDEN GELMEM İÇİN 4 GÜN İSTİRAHAT VERDİ. HAFTA SONU KIŞLADAYIM DEMEK BU. VE DİNLENECEĞİM.

YEMYEŞİL, SESSİZ, UFKU GENİŞ BİR HASTANE BAHÇESİ. BURDUR’A VARDIĞIMDAN BERİ GÖKYÜZÜ HEP 180 DERECE. KARŞIMDA ADINI BİLMEDİĞİM –BİRAZDAN ÖĞRENECEĞİM- YÜKSEK, YALÇIN, KARLI DORUĞUYLA BİR DAĞ. UZAK BİR VADİ KÖYÜ. YARISI YEŞİL ASKERİ ALAN OLAN GENİŞ BİR OVA. AKADEMİ’DEN BİR ARKADAŞIMI GÖRDÜM. BİRKAÇ YILLIK ÖYKÜSÜNDE SÖZÜNÜ ETTİĞİ, ONUN VE 60 KADAR RESSAMIN RESMİNİ, PARASINI DOLANDIRAN, SAVCILIKÇA ÜÇ YILDIR ARANAN, BENİM DE YILLAR ÖNCESİNDEN TANIDIĞIM TATSIZ BİR HERİFİN BİZLE BİRLİKTE ASKERLİK YAPTIĞI HABERİNİ ONA VERDİM. AKŞAM ONU BULACAK; HEYECANLI... BANA KİMİ PROJELERİMLE LEYLA ALATON’UN İLGİLENEBİLECEĞİ SANISINI, UMUDUNU VERDİ. DÖNÜŞTE BİR ONA ÇIKACAĞIM SANIRIM. KIŞLADA SERGİ AÇALIM MI DEDİK BİRBİRİMİZE. ŞİMDİLİK MAVRA AMA NEŞELİ, KEYİFLİ BİR ŞEYLER YAPILABİLİR.

ŞİMDİ AKLIMA GELDİ, SENİN MAHKEMEN NE OLDU ACABA?! ÜÇ KEZ KONUŞTUK VE BEN SORMADIM. YARIN ARAR ÖĞRENİRİM. İZMİR NASIL GEÇTİ? BELKİ YAZMIŞSINDIR GELMEYEN MEKTUBUNDA. NEDENSE O MEKTUBUN ELİME GEÇMEDEN BUNU YOLLAMAK İSTİYORUM.

YEŞİLİN HAKİ TONU BİZZAT ASKERLİĞİ RESMETMİYORSAM, RESMİME UZUN SÜRE GİRMEYECEK SANIRIM. BURALARDA DİNGİN, GENİŞ DÜŞÜNEBİLMEK MÜMKÜN OLABİLECEK SANIRDIM. YANILMIŞIM. YA DA HENÜZ ÖĞRENEN BENLİĞİM, BURADA SİSTEMLİ DÜŞÜNMENİN, HATTA BELKİ YAZMANIN, PROJE ÜRETMENİN “OLUŞ”U NASIL KURULUP, KORUNUP, YAŞATILABİLİR’İ DE ÖĞRENİR.

YAZDIKÇA, SENİN YANINA, İSTANBUL’A GELİP BU İKİ AYA KÜÇÜMSEYEREK BAKAN GÖZLERİME DÖNÜYORUM. BURAYA DAİR BUNCA SÖZÜ KALABALIK BULUYORUM. (ÇOK SESSİZ BURASI, KUŞ SESLERİ, ÇOK UZAK TAŞITLARIN SESİ, RÜZGAR VE GÜNEŞİN SIRTIMI ISITAN SICAĞI; KULAKLARIMIN ÜSTÜ KABUK BAĞLADI, TENİMİN GÜNEŞ GÖREN YERLERİ MARSIK GİBİ, KALAN HER YERİM NEFESSİZ BİR BEYAZ. İLK DUŞ ALTINA GİRDİĞİMDE BAĞIRDIM: “AMAN ALLAHIM, BENİM BEDENİM VARMIŞ, TENİM, TÜYLERİM; NASIL UNUTMUŞUM” DİYE.)

SUSTUM.
SEN GİRDİN İÇERİ.
YORGUNSUN. YERDEYİM.
BACAKLARIMI AÇTIM. SIRTINI DAYADIN BANA.
SARILDIM.
DUDAKLARINA DOKUNDUM.
SEN TENİMİ ARADIN.
DÖNDÜN.
NE KADAR SERİNSİN BİR BİLSEN.
DÜŞLERKEN ÇOK DAHA...

SEVGİMİ SU BİL
GECE BİL
GÖĞSÜNDEN AKAN
SES BİL.
-ONLA BÜYÜDÜ.-

HAKAN

58. TOP. ER. EĞT. TUG.
ORT. TOP. ER. EĞT. TAB.
1. BATARYA
BURDUR

2007-05-07T11:58:00.000+01:00

kimden: zeynep yalçınkaya
başlık: hakan'ın aynaları
biçim: nesne heykel

2007-05-07T11:56:00.000+01:00

kimden: ...
başlık: ...
biçim: ses; telesekrete bırakılan bağlama ile çalınmış ezgi

2007-05-07T11:55:00.000+01:00

kimden: yıldız kumru
başlık: aynalarından biri
biçim: elektronik posta metni

İyi bir şair olduğu kadar
iyi bir dinleyicidir Hakan
Beyoğlu’ndaki akşamlarının çoğunu dinlenmeye susamış insanları dinleyerek geçirir o
ister tanıdık ister yabancı olsun
ister ilk defa tanışmış olsun onlarla, ya da bir daha hiç görüşmeyeceklerini bilsin, yine de dinler Hakan o insanları, can kulağıyla
tıpkı 18 yaşında Kudüs'te yaşayan Musevi bir kızla İstanbul'da onu bekleyen Müslüman çocuğun hıçkırarak anlattıkları yasak aşklarını dinlediği gibi...
İşte bu yüzden severim Hakan'ı
Kimsenin birbirini takmadığı şu dünyaya ödünç verecek bir kulağı olduğu için...

2007-05-07T11:30:00.000+01:00

kimden: nadi güler
başlık: ...
biçim: fotografik görsel tasarım-kolaj

2007-05-07T11:29:00.000+01:00

kimden: cevdet yüceer
başlık: “adı attila ilhan alıntısında gizli”
biçim: resim; 26x35 cm.; ahşap üzerine karışık malzeme

içerdiği metin:

bir yerde vahim bir yanlış yapılmıştır
ne yadsımaya dilim varır
ne düzeltmeye gücüm yeter.

Attila İlhan

2007-05-07T11:27:00.000+01:00

kimden: esra erdoğan
başlık: hakan’a
biçim: dijital görsel tasarım

içerdiği metin:

Bir ayna da benden sana...

Aslında bendeki yansıman tam olarak bu değil... Çünkü seni hiç görmedim... Bu Net’te gördüğüm ilk resmin... O yüzden bende yer eden görüntün de bu... İlk başlarda, sanal alemden gelip bir sanat oyuna çağıran, cinsiyetini bile söylemeyen bir sanal varlıktın benim için... Sonraları ise, yoğun iş ortamında yaptığımız kısa sohbetlerle çoğunlukla yüzüme gülümseme getiren, bazen kıskandıran, bazen kızdıran birisi oldun... Gerek tepkilerinle, gerek kullandığın kelime ve işaretlerinle özel oldun her zaman... (:

Sohbetlerimizin devam etmesi dileğiyle...

Hoşçakal!

Eso

2007-05-07T11:25:00.000+01:00

kimden: funda
başlık: ...
biçim: kolaj; tuval üzerine karışık malzeme

2007-05-07T11:24:00.000+01:00

kimden: ali çelik
başlık: ...
biçim: resim; ahşap üzerine karışık malzeme

2007-05-07T11:21:00.000+01:00

kimden: esra kurt
başlık: beyoğlu hayal kahvesi çıplak tuğla duvarının üzerindeki ayna ya da senin aynan, tarih 17 Ağustos 1998
biçim: elektronik posta metni

Bir grup kadın ertesi gün evlenecek arkadaşları için toplanmışlar, ellerinde beyaz bir gömlek (daha doğrusu müstakbel gelinin üzerinde) herkesten bir şeyler yazmalarını istiyorlar, Hakan Akçura gömleğe değil ama “Beyoğlu Sineması Yaz Şenliği 1” broşürünün arkasına şunları yazıyor:

esra'ya (yolunu yol kılacağı bir çokluk öncesi), sayıklama ...

bir zaman en siyah derinliğinden 'yırtılabilir'
olduğunda,
sırtının hissettiği ile gözlerin yol ayrımındaysa ve
'olduğun gibi' olmak dışında bir seçenek yoksa,
'tutku' o gözbebeğinin dolanıp da
gözlerinin rengini kendisi kıldığı gibi,
senin oldugu gibi, bir yabancıysa da, bunca yıla karşın
...
ama dostluk denen bir tür özel ısı benliğindeyse bir
dizi insanın, ve aynası, senin istemenden bağımsız
aynası, onlarsa bu hayatta bir kez daha ...
bir eşik geçildiğinde geçilmiş demektir.
Erkek çoğu kez iktidar, çoğu kez yalan.
Eşik dönülebilendir; aşkın sözün, bir tür rengin olsa
da... ateş seninle olsun.

2007-05-07T11:18:00.000+01:00

kimden: elif çelebi
başlık: aktığımız yerde
biçim: fotograf, kolaj ve ofset baskı yayın (“Ankara'dan Genç Sanat 3”, s. 8-9, Ekim 2000, Onur Matbaacılık Ofset Ltd. Şti., 2000 adet basılmıştır.)

2007-05-07T11:15:00.000+01:00

kimden: ali & nur ottoman
başlık: aynalar
biçim: elektronik posta metni

I used to live in a room full of mirrors,
All I could see was me,
I used to live in a room ful of mirrors,
All I could see was me,
One day I broke all those mirrors,
And the whole world was left for me to see.
And the whole world was left for me to see.

Jimi Hendrix

çevirisi:

Bir zamanlar aynalarla dolu bir odada yaşardım,
Tek görebildiğim bendim,
Bir zamanlar aynalarla dolu bir odada yaşardım,
Tek görebildiğim bendim,
Bir gün bu aynaların hepsini kırdım,
Ve tüm dünya gözlerimin önüne serildi.
Ve tüm dünya gözlerimin önüne serildi.

Jimi Hendrix

(çeviren: Orhan Cem Çetin)

2007-05-07T11:13:00.000+01:00

kimden: mohaç yücel
başlık: ayna ayna
biçim: elektronik metin dosyası

Hayatını değiştirmeye korkmamanı öğütleyen bir şarkıyla, uzandım ben sana…
Ben söylüyordum o şarkıyı,
O şarkı ki, benim hayatımda büyük değişikliklere yol açtı…
O şarkı ki, senden öteye köprüler kurmamı sağladı…
O şarkı ki, uzun zamandır nefesim varmıyor söylemeye…

Uzun zamandır hayatımın nasıl değiştiğini anlatamaz oldum kendime…
Uzun zamandır, bu değişimden midir bilinmez,
Eskisi gibi şarkı söyleyemez oldum.

Belki sen hayatıma katmam gereken son Hakan’dın…
Zira senden sonra gelenler, hafızamda çok az yer buldular…

Pardon,
Yanıldım.
Seni de yanılttım.
Bir Hakan daha var.

Ama o tamamen bir istisna.
O da farklı.
O da “değişimi” sevenlerden.
O da özlediklerimden.
Onun da elleri benimkilerden büyük…
Aslına bakarsan seninle neredeyse aynı anatomiye sahip.

Bir başka Hakan da o.

Her neyse.
Bana göre,
Ayna tutmaktan öte bir şey benim şu an yaptığım.

Farkında mısın?

Veya,

Bir gün farkedecek misin acaba?

--

Evine geldiğimde,
Kendimi sana anımsattığımda,
Yaşadığın hayreti,
Yüzündeki o ifadeyi unutmadım hiç…

Unutmadığım bir şey daha var…

Yanlış benzinciye gitmen…
Ama olsun sonunda beraber döndük.

Ayna ayna söyle bana,
Ben, yosun gözlü ile evlenirken,
Olacak mı Akçura yanımda?
İlk seferde olduğu gibi,
Acaba sarılacak mı bana?

Mutlu olduğun sürece;
Sensin.
Sen olduğun sürece;
Mutlu kalacaksın.

2007-05-07T11:12:00.000+01:00

kimden: yonca güzelpınar
başlık: ...
biçim: elektronik metin dosyası

..kasım bir, iki bin, londra
..
..yirmi üç yasındaydım.. beyoğlu sokaklarını ezberlemiştim çoktan.. intihar cümlelerini ilk ve son kez kurduğum günlerdi..
..tam-yarım yaşanmış tüm ilişkilerimin ortaklarından oluşmuş bir liste hazırlamıştım..
..o günlerde yakınımda duran birine verdim isimlerin yazılı olduğu kağıdı.. ve istedim ondan:
"ölürsem, çağır hepsini demgah’a, tanışsın tanış olmayanlar.. anlatsın bildikleri kadarıyla beni, diğerine.. belki, yarımlar tamamlanır.." diye..
..
..
..ölmedim
..
..belki de, aynı günlerde, aynı isimleri ben toplasaydım biraraya ve yüzleşseydim, sancılı günler daha çabuk geçerdi.. bilmiyorum.
..
..yaş, simdi otuz bir..
..
..beyoğlu’nun farklı noktalarında, kalabalığın arasında yasadığım "karşılaşmalar"dan biriydin..
..ayrıntılarınla tanımadım seni..
..gözlerimizin derinine bakmak hiç gerekmedi- ya da istemedik..
..beyoğlu’nu-sinema’yı paylaşmış insanlardan biri olmamızdı belki de, her karşılaşmamızda selamlaşıp, hal hatır sormamız..
..kaç kişiydik ki zaten?!
..herkes herkesin hakkında, "konuşmadan" fikir sahibiydi!
..
..beyoğlu ile arama "semtsel sınırlar" koyduğum yıllarda da sürdü seninle karşılaşmalarımız..
..ne tebessümün gülümsemeye dönüştü.. ne cümlelerin uzadı..
..ben, ne konuşkandım, ne de beyoğlu’nda kalacak..
..sen de devam ediyordun üretmeye.. ben de..
..ama "ne?" diye, hiç sormadık-bilmedik..
..
..hiç artı’mız olmadı.. eksi’miz de..
..
..iki bin bir’in ilk günlerinde orada olacağım.. ve sanırım yine karşılaşacağız bir gün, kalabalık şehr-i istanbul’un en kalabalık caddesinde..

2007-05-07T11:10:00.000+01:00

kimden: alp berker
başlık: ayna ayna söyle bana
biçim: dijital görsel tasarım

2007-05-07T11:09:00.000+01:00

kimden: mine
başlık: isimsiz ayna
biçim: elektronik metin dosyası

Bu bir mektup ; Sergilenebilir ama ayna olmayı başarabilir mi... Ve bu bir ayna ise ne kadar doğru gösterebilir ya da dünyadaki hangi ayna “en O’’ haliyle gösterir üstüne düşeni... belki tek bir anına, bende en çok kalmış anına dair olmalıdır sana yollayacağım ayna...

Böyle çocuksu bir merak mıdır? Kimde en çok ne oldum sorusu mudur aynalarını istemeye iten seni?

Biliyorum bunlar sana sorulmaması gereken sorular, ama geldiği yer sen olan sorular... Yanıtlar ise aynalarından sakladığın sende...

Kendimi birden ortasında bulduğum, -tembelliğimden değil!- ama, asla katılmayacağımı söylediğim bir oyunun bende yarattıkları bir yana, oyunun yaratıcısının ve oyunu izleyeceklerin gözünde beğenilme kaygısını nasıl yeneceğimi düşünürken; sergilenme iznini vererek gönüllü katıldığım noktada;

Sevgili (bu kadarı olsun su üstünde kalmalıdır) Hakan,

Somut uzaklıkların olduğu bir yerdeyim...

Karşı konulması zor, belki de bir noktada imkansız isteğinin daha bana ulaşmadığı yerde, çok başka yerlerden gelen merhabam nerede kaygısı ile duruyorum...

Merhabayı gönderen çağrı belli ki seslerimizi çok daha önce ve sessizce bırakmıştı bir yerlerimize. Tanıdık bildikti bir yerlerden de nereden olduğunu çıkartamamıştık.

Öyle bir yakınlık duygusuydu gelen ve aynaya düşen ilk renkti bu duygunun sarısı. –Benim sarım- Boyayabilseydim keşke..

Uykuya giderken ve uykudan dönerken hemen yanında asılı aynada her an sana değişen yansıman, üzerime düşen her yansımada da bana değişmeye devam ediyor..

İşte tam burada fark ettirdin sabitleyemeyeceğimi; akışı, renkleri... Su akmaktaydı ve anladım sürekli öğrencisi olacaktım aynacıların. Sır dökmekse zor sanattı...

Sorular çoğalttım tanımakla seni... Yanıtları var mı? Sende mi? Bilmiyorum?..

“Hissizliğe geçme ve hayatına neşeyi çağırma’’ (tümcesini öğrettiğin için teşekkür, ifade etme zorluğuma çare oldu ve tembelliğime) durumu gerçekten var mıdır? Ya da en ilkel güdümüz kendini korumanın ve istemediğimiz çağrılardan kaçmanın kolay yolu mudur? Ten teni çağırdığında, ruhun kaçmak istiyorsa kapısı mıdır bu tümce ruhunun?
Ve

Bu hakkı verdiğin için dile gelen tümcem için teşekkürler;

“Keşke tenimi çağırırken yolladığın gülümsemeleri, ruhun kaçarken de bırakabilseydin” 

Böyle mi hissettim- evet –

Dedim ya hangi ayna “en o’’ haliyle gösterebilir ki ...

Bir gece sana aynandan yansıyan “salt huzur’’ bir öyküye bir resme, bir heykele, bir görüntüye ya da nesneye dönüştürülebilse kalır mıydı sende ve bende...

Dönüştürülemediği için mi sen dağıldın, ben korktum...

En gerçek tümcelerinden biriydi ve nereye gideceği belli olmayan yolculuğumuzun “erken durağında’’ ilk algıladığım sana dair gerçek; “izlemeyi severim ben, izlenmeyi değil’’. Senin de oyuncusu olabileceğin tek oyun muydu aşk... Bu yüzden mi artık sadece yaratıcısı olduğun, bir türlü katılmadığın oyunlar var?

İçimde açılan kapıların ilk çalanı, çocukken de zillere basıp gizlenir miydin kapısını çaldığın odalardan...

Oysa kahini olabilmiştin içimdeki tüm odaların... Senin içimde varolduğun yeri imgelemeye çalışırken gördüm ki, hayata karşı kıpırtısız halimi iteleyip harekete geçirecek kadar güçlüydü senden gelen bilgi... Dokun diye uzattığımı, hemen seçip tanımandandır, dokunduğun yeri güzelleyip çıkarmandandır güzel rüyalı sabahlara, kapanması bazı yaraların usulca ve sessizce...

Ne kadar gidebilirim dese de kalmak istediğine inandığım senin, yalnızlığının hüzünlü haliyle düştüğü aynan oldum. Sevinçli kılabilmek isterdim..

Yukarda yazdıklarım bir yana hepsini bırakıp şöyle almalıyım belki “aynamı istiyorum’’ çağrısını gerisine bakmadan hiç;

İstiyorsan buradayım, yaklaşmadan asla göremezsin, gelip almalısın!

Ya beğenmezsen aynandaki görüntüyü, yumruklayıp kırarsan ya!..

Kaçmalıyım hemen.

2007-05-07T11:06:00.000+01:00

kimden: fatih özgüven
başlık: ...
biçim: elektronik posta metni

"HAKAN,NARSİSİZMNEREYEKADAR,YENİRMİ‚İÇİLİRMİ,BİRKISMINIKULLANIPGERİKALANIDASAKLAYABİLİRMİSİN,KIŞADAYAZADAYETERMİ,YOKSADOĞASIİTİBARİYLEHEMENTÜKETİLMESİGEREKENBİRBESİNMADDESİMİDİR?"

Hakan Akçura wrote:
bu mail "aynalarimi istiyorum" etkinligime henuz katilmamis olan"arkadaslarima", "tanislarima" gonderiliyor: 23 gununuz kaldi! sevgiyle
hakan akcura

2007-05-07T10:54:00.000+01:00

kimden: arzu aygen
başlık: hakcura
biçim: dijital görsel tasarım

2007-05-07T10:53:00.000+01:00

kimden: elvan asarkaya
başlık: akçura
biçim: dijital görsel tasarım

2007-05-07T10:52:00.000+01:00

kimden: murat duman
başlık: aynam
biçim: elektronik posta metni ve dijital resim

Hakan Hocamı 1999 başlarında sanal alemde tanıdım.
İçimde hep resim yapma isteği vardı ama nerden ve nasıl başlıyacağımı bilmiyordum.
Hakan hocamın önerdiği kitaplar, teknik ve taktiklerle resim yapmaya başladım.
Henüz yüzyüze gelmedik ama uzun zamandır süren sanal arkadaşlığımız halen devam etmekte.
Hocama çok teşekkür ediyorum ve herşeyin gönlünce olmasını diliyorum.
İlk yaptığım resmi de kendisine hediye ediyorum.

2007-05-07T10:50:00.000+01:00

kimden: “kişinin kendisi”
başlık: kişi
biçim: elektronik posta metni ve dijital fotograf (foto: ali arif ersen)

Tanınmayan kişinin aynası ancak onu çevreleyen ipuçlarını değerlendirerek oluşur...
Bu da her zaman doğru sonuca mı ulaştırır bilinmez.

2007-05-07T10:48:00.000+01:00

kimden: berna yeşilyurt
başlık: kuzguna yavrusu...
biçim: elektronik posta metni

Annem, ben senin aynan nasıl olayım?
Sen bana bakıp, kendini göremezsin.
Benim sende gördüğümü görürsün.
Sende(n) gördüğüm, güven, şefkat, keyif, huzur, akıl....
Bana iyi gelen her şeyi ben sende gördüm.
Seni ne çok sevdiğimi de, ben sende gördüm.
Sen de "aynalarında" göreceksin, seni pek çok seveni.

2007-05-07T10:41:00.000+01:00

kimden: elvan asarkaya
başlık: sen ve onlar
biçim: dijital görsel tasarım

2007-05-07T10:39:00.000+01:00

kimden: "isimsiz"
başlık: fidye mektubu
biçim: oluklu mukavva üzerine karışık malzeme; kolaj

2007-05-07T10:37:00.000+01:00

kimden: ali törün
başlık: ...
biçim: metin; mektup

9.11.2000

Sevgili Hakan,

“Aynalarımı İstiyorum” projeni ya da beni aynalarından biri olarak görmeni coşkuyla karşılıyorum. Ben de “Ah ne güzel, niye benim aklıma gelmedi,” diyenlerdenim. O yüzden bir aynanın iç çekişini yazarken sözcüklerim sen değil ben olacak diye korktum. Ancak kendi kendime dedim ki, hiçbir aynada tek bir görüntü yoktur.

Ah sevgili Hakan, elde avuçta kaç hakiki sözcük kaldı ki, yazacaklarım yalansız bir ayna olsun kalbimi kalbine yansıtan. Seninle paylaştığım o inanç üzerine kurulu hayatın aynası olabilmek, seni yansıtabilmek çok zor. Ne yazabilirim ki; “yukarıdan” gelenleri ileten inancıyla yaşayan o insanı mı görüntülemeliyim, yoksa senin için o dönemde iç dünyamın diliyle neler söylediklerimi mi? Herhalde ikincisini. Ancak o günlerde çok inandığımız bir şeyin çocukluğu o kadar egemendi ki ruhumuza, seni iç dünyamın diliyle çok az seslendirebildim. Neydi o dönemde bir insan için sorulan en sahici soru? Senin için iyi insan demişimdir çoğu zaman seni soranlara. Fakat bu yanıtın içinde bir insanı önce kafamızda sonra yüreğimizde tanımanın çarpıklığı da olsa gerek. O günlerde düş gören sözcüklerle konuşurduk. Seni o düşyıllarının büyüsü ile anlatmak isterdim. İstanbul’a gitmeden önce bizde kaldığın o iki gece neler konuşmamıştık diye düşünüyorum. “Aynalarımı İstiyorum” diye haykırdığın o karta bakarken üçüncü karedeki resminle sanki yine bize geldin, hüzünlü bir caz müziği gibi evimize misafir oldun. O iki gece boyunca konuştuklarımızın çoğu bildirilerde yazıldı. Konuşmadıklarımız, konuşamadıklarımız beni senin karşında gerçek bir ayna olmaktan alıkoyuyor.Tuhaf bir tesadüf, ayrılırken tahta bir cetvel unuttun bizim evde. Sanki “Ben bundan sonraki hayatımı ölçülerle yaşamak istemiyorum,” dercesine. Ve ne iyi ettin o cetveli unutmakla; sonra duydum ki, okudum ki beni düşyolarkadaşım bir kardelendi, “yitik kuşak” diyenlere inat. Ama biz hep o cetvelle hatırladık seni, o cetvelle anlattım çocuklara cetvelin sahibinin Che yüzlü bir çocuk olduğunu. Çocuklar hep o yorgun cetvelle sana ulaşmaya, seni tanımaya çalıştılar. Başarabildiklerini sanmıyorum. “Senin ressam olduğunu” söyledim, “ancak resimlerinde de ölçüyü kullanmıyordur herhalde,” dedim onlara.

Ah sevgili Hakan, biliyorum benden ayna olmamı, o gününden sözetmemi istiyorsun. Bense bugününe yöneldim, istemeden. “Anılar, anılar belki hepsi bir kelime.” Seni o düşgören sözcüklerden sadece biriyle anlatabilir miyim? Mümkün. O sözcüğü arayacağım düşyolarkadaşım, o sözcüğü arayacağım, sözcüğün düşünü yansıtabilen bir ayna oluncaya dek, arayacağım.

Ali Törün

2007-05-07T10:34:00.000+01:00

kimden: meral kızılırmak
başlık: ayna
biçim: elektronik posta metni

çocuksu - olgun - sanatçı - yetişkin - yaratıcı - yürekli - sevecen - ciddi - coşkulu - sabırlı - sabırsız - kıpır kıpır - verici - alıcı - dağınık - toplu - renkli - sade - düz - içindeki çocuğu büyütmeyen - koşan - yorulan - tek yüzlü - duygulu - şair - konuşkan - suskun - sakin - etkileyen - etkilenen - seven - sevilen - dinleyen - sorgulayan - tutkulu - kararlı - üreten - tüketen - /çoğu erkeğin aksine aşık olunmayı ve sevilmeyi hakeden/ koca göbekli.
daha ne diyebilirim...
iyi ki aynaları yarattın. seni seviyorum

2007-05-07T10:31:00.000+01:00

kimden: özge akın
başlık: ...
biçim: metin; mektup

31.10.2000/SL

Mutsuz olduğunu söylüyorsun. Nasıl mutsuz olunduğunu düşünüyorum. Nasıl mutsuz olduğumu eskiden. Mutsuz olmayı unutmuşum gibi geliyor bana. Mutlu olduğum için değil

Alex’ten mail var. İki dakika...
Çok ağır, iki dakikadan uzun süreceğe benzer. Ama ne fark eder ki; zaten birazdan çıkmam gerekiyor.

Ertelenenlere geri dönüş var mı? Neyi ertelediğine mi bağlı yoksa, ertelenenler de mutsuzluk faktörleri listesinde mi yer alıyor? Emin değilim. Göreceli de olabilir.

Bir iki gündür Paul Auster’in kitaplarından birini okuyorum: Leviathan. İşe öncelikle telaffuzuyla başladım. Nasıl telaffuz edilir diye düşünerek.

Her zamanki Paul Auster işte. Hoş ve rahat okunur bir hikayeleme yeteneği, karakterler pek değişmez, kendi hayatını kahramanlarından ayrı tutamaz ama gene de hoş bir hikayeyi yerleştirir. R. B. gibi değil yani. Olsun.
Kitabın başındayım henüz ama türlü hoşluklar var. Buna sonra devam etmeliyim. Büyü bozulacak mı acaba? Alex’in mailini de alamadım. Ama devam edeceğim.

17.50
...

01.11.2000/ÇRŞ

Bak dün yazamadım. Eve ayakta gitmek zorunda kaldım. Sonra da aikido. Fena değildi. Eve gittiğimde öyle yorgun, sinirli ve yalnız kalma ihtiyacıyla doluydum ki... Şeye dayanamıyorum: Hani sen sinirlisindir, hıncını çıkaracak birini arıyor ya da aranıyorsundur. Ama kimseyle konuşmak istemezsin. Ve sanki senle inatlaşırcasına herkes de senle konuşmaya çalışır. İçinden niye susmuyorlar, niye gelip benim bulunduğum odaya çöküyorlar diye düşünür durursun. Akşam öyleydi işte. Aikido dengeyi sağladı.

Auster’in yazdıklarından bahsediyordum. Bu kitaptaki Maria karakterinde hoşuma giden şeyler var. Sanat olsun diye başlamadığı şeylerin sanata dönüşmesi. Ama önemli olan bu değil. Hoşuma giden şey, tüm o tuhaf fikirler zinciri. Mesela sabah birinin peşine düşüp onu tüm gün fotoğraflayarak izlemesi... Yerde bir telefon defteri bulup, defterin içinde numaraları olan kişilerle ilişkiye geçerek, gene fotoğraflarını çekip defter sahibini tanıyıp bulmaya çalışmak gibi.

Basit fikirler gibi gözüküyor ama bana aklımın beni ne kadar sınırlandırdığını hatırlatıyor. Sadelikteki özgünlük hep çok büyüleyici.

Son zamanlarda kendimi sık sık eski sevgilimi düşünürken yakalıyorum. Gerçekten özlediğim için onu düşündüğümü sanmıyorum. Özlemeyi özlediğim için onu düşünüyorum sanırım. Ama bazen duygularım o kadar yoğunlaşıyor ki, ondan bir şekilde bir haber alacakmışım gibi hissediyorum. Düşündükçe geçirilen zamandaki yoğun mutluluk daha çok vuruyor. Sonradan hep iyi şeyler hatırlanır. Yaşadığım eziyetin izi kalmamış gibi.

Bak şimdi de seni televizyonda gördüğüm gün geldi aklıma. Nasıl olması gerektiğini bilmiyorum ama sesin olması gerektiği gibi değildi. Her seferinde farklı görünmeyi nasıl başarıyorsun?  Seni düşündüğümde ve görüntünü zihnimde somutlaştırdığımda, hep dumanlı, hep kaybolmuşluk hissi veren bir şeyler de oluyor ortaya çıkan resimde. Zihninin uyanık olduğunu düşünsem de gözlerinde hep öyle yitik bir şeyler varmış gibi. Belki de onun için sesini uyduramadım bu görüntüye. Ne garip tüm bunların yazarken ortaya çıkması... Böyle düşündüğümü bilmiyordum. Aslında tüm bunları söyleyebilmek için seni daha iyi tanımam, en azından belki de daha iyi gözlemlemiş olmam gerekir. Oysa ki yüzünü bile o kadar iyi tanımıyorum. Sadece sokakta rastladığımda sen olduğunu bilecek kadar.

Sen Galatasaray’da oturuyorsun. YKM’deki sergiyi görmüşsündür. Gezmedim ama camlara asılı kalmış tüm o dialar ve yansıyan renkler o kadar hoşuma gitti ki. Ne güzel ışıkları var.

Bak şimdi de Gönülçelen geldi aklıma... Niye acaba? Biraz geç okudum sanırım o kitabı, İngiltere’deyken. Catcher in the Rye... Küçük kırmızı kapaklı bir kitap. (Nar çiçeği rengini sever misin? Ben çok severim.) Okurken Türkçe’sini çok merak ettim; çünkü öyle güzel bir dili vardı ki! Büyüklüğe özenen bir çocuk dili, kullanılan argo kelimeler, o sevimli özentilik. Çok çok seviyorsun kitabı okurken.

Evde badana olacak. Temizlik günlerinden, badanadan nefret ediyorum. Kediliğim tutuyor, eşyaların yerinin değişmesi, o kabus dağınıklılık ve sanki tüm özelliğine saldırılmışlık duygusu.

Tarçın sever misin? Kokusunu, tadını? Beni kendimden geçiriyor. Tarçınlı muhallebi, tarçınlı sabunlar, tarçınlı vücut jeli.  Öff nerden geliyor bu tarçınlar aklıma bilmem şimdi.

Biraz hüzünlüyüm içten biliyor musun? Londra’da film festivali zamanı. Geçen sene bu zamanlar elimde kitap, tüm paramı British Film Institute’e yatırmakla meşguldüm. Bir senenin geçtiğine inanamıyorum. Yağmurlar yağıyor... Sular, sular...

Hele bir gün var, ilk o aklıma geliyor. Cumartesiydi. Ben çalışmadığım için hafta içi de filmlere gidebiliyordum. Ama Michael’ın vakti yoktu. Michael ordaki en yakın arkadaşım. Çok garip. Genelde en yakın arkadaşlarını lise ya da üniversite sıralarında tanırsın. Ardından tanıştıklarınsa çoğu zaman o kadar yakın olmaz. Ve ben Michael’sız bir hayat düşünmek istemiyorum. Etrafında olanları, insanların tuhaflıklarını asla kaçırmayan, ama yorum da yapmayan ve yargılamayan biri. Ona tonlarca şey anlattım. Onaylamayacağını bildiğim birçok şey vardı içinde. Ama her zaman dinlemesi ve yargılamaması ve anlamaya çalışması onda sevdiğim şeylerden sadece bazıları. Birlikte geçirdiğimiz her an zihnimde ve canlı. İlk babamın gittiği gece geliyor aklıma. Şimdi bile gözlerim yaşardı. Pişirdiği yemekler, konuştuğumuz her şey. Film festivalinde gördüğümüz kabus gibi bir Hint filmi, Ai no Corrida, kütüphanede bana “essay” yazmayı öğretişi... Birine bu kadar yakın hissedebileceğimi - varolan ve o denli yakın olan arkadaşlarımdan sonra - düşünmezdim. Konuştuğumuz zaman ikimizin de zamanın ne çabuk geçtiğine inanamadığımızı fark ediyorum. Bazen öyle bir an geliyor ki, yanımda sadece o olsun istiyorum. Bazen de sadece onunla paylaşabileceğim şeyler oluyor. Galiba onu gerçekten özlüyorum.

Londra’yla ilgili bir de ne var biliyor musun? Galiba ben başka bir ülkede yabancı olmayı sevdim. Tabii ülke Arabistan olsaydı o kadar sevmezdim herhalde. Her şeyin dışındaymışın gibi bir his veriyor. Dışardasın ve içeri seyrediyorsun. İyice hüzünlendim şimdi.

Ağlayacak gibi hissediyorum...

Neyse

...

11.11.2000

Son ve kısacık bir sayfa. Göndermeden önce eklemek istiyordum, vapurda yazacaktım, yazamadım.

Bu mor ya da eflatun ve turumcumsu (portakal rengi ve kavuniçi diyenlere dayanamıyorum) sarı renkli sayfalar son.

Tüm yazamadıklarım (yazmayı düşündüğüm zaman dilimi) için...

Sevgiler

p.s Geri kalanı temize çekemedim, temize çekmek çok sıkıcıymış. :)

2007-05-07T10:30:00.002+01:00

kimden: şafak coşkun
başlık: bir not
biçim: elekronik posta metni

Sevgili Hakan,

Seni ilk tanıdığımda iki üç yaşlarında zeki, sevimli, cana yakın ve konuşkan bir çocuktun. Ailenle yakınlaşmamız ve yıllardır devam eden dostluğumuz da senin sayende başladı. Annenle her biraraya gelişimizde seni ve kardeşlerini tek tek sorar ve hakkınızdaki her şeyi öğrenmek isterim. Doğal olarak cok eskilere de döneriz sıkça. En çok da senin şu sorunu tatlı bir gülümsemeyle anarız: "Teyze, annem köfte mama pişirdi. Siz ne mama pişirdiniz?" diye bahçemize bakan arka balkonunuza çıkıp anneme bu soruyu yöneltir ve daha birçok konuda bıcır bıcır konuşurdun.

Daha ileriki yıllarda bizden uzak bir mahalleye taşındınız ama sizlerle ve özellikle annenle ilişkilerimiz hiç kopmadı. Tabii zamanı gelince siz üç kardeş birer birer kendi kanatlarınızla uçmak için yuvadan ayrıldınız. Aramızda yıllar ve uzaklık olmasına karşın seni hiç unutmadık ve seninle gurur duyuyoruz.

Yolun açık ve ideallerin gerçek olsun. Doğum gününü de kutlarım.

Kapı komşunuz-Şafak ablan

2007-05-07T10:30:00.001+01:00

kimden: yeşim erim
başlık: hakan'a 1
biçim: elekronik metin dosyası

Sevgili Hakan

Seni çok sevdiğim zamanlar kendime senin yanında nasıl bir yer bulurum diye düşünmüştüm. Yıllar sonra bulduğum yer telefon sesinin üstünde. Sesimi duyduktan sonra canım nasılsın diyorsun, kendimi o iki kelimeden oluşan bir bulutun üstünde oturan bir kuş gibi hissediyorum. Kuş da bulut da o an mutlu, kuş da bulut da bir an sonra kalkıp gidebilir, uzaklara, dönmek ya da dönmemek üzere.

Sevgili bulut, bir dahaki buluşmamıza kadar kendine mukayyet ol.

2007-05-07T10:29:00.000+01:00

kimden: nevin
başlık: yitik
biçim: elekronik posta metni

farkında bir daha "sorunsuz umut"u yaşayamayacak
coşkuları hep yarım kalacak
tamamlanmamış şiir gibi
eskimiş, unutulmuş devrimlerin
"dönüp bakılmayacak, bakılsa da görülmeyecek"
meydanlarda bırakılmış heykelleri gibi donuk
içinde bir kara delik
her şey eksik
düşünceler, sevişmeler, hüzünler, dostluklar
artık biliyor
volkanın ateşini bir bardak suyla söndüremeyecek
artık biliyor
ne fırçası, ne kalbi, ne ruhu
magmanın akışını durduramayacak
viyolonselin muhteşem hüznü
her nidada
mor, kurşuni bulutlar kapladı ufku
bir balık boğuldu suda

2007-05-07T10:28:00.000+01:00

kimden: nevin
başlık: düşünen dizgi
biçim: elekronik posta metni

f.
....
......
......k
bir umut, ulaştı "Mundus"a
kapalıydı
v.
..
.......a

2007-05-07T10:25:00.000+01:00

kimden: yıldız ertem şenyürekli
başlık: ...
biçim: metin; mektup

13.10.2000
Karşıyaka

Sevgili Hakan;

Ben Karşıyaka, Alaybey’den yan komşunuz Didar Hanım’ın kızı Yıldız ablan. Sana İngilizceyi, “sit down, stand up, open the door”ları öğretmeye başlayan abla öğretmenin.

Hayatımdan binlerce öğrenci geldi, geçti. Bende en çok iz bırakanlar “halk oyunları ekibi”mdeki öğrenciler ve sizin ailenin çocukları idi. Ben 16 yaşında lise öğrencisi iken, sen 4 yaşında, akıllı, cana yakın, sıcak, sevgi dolu, çevresini sürekli sorgulayan ve dikkatle izleyen bir çocuktun. Bizim evimiz bahçe içinde, tek katlı; sizinki de yan apartman... Bende en çok iz bırakan, her öğlen balkondan aşağı seslenerek, “Teyze, sizde ne mama var; bizde köfte mama var!” demendi. Okula başladığında öğrenme süratine hayran kalmıştım. Çok dikkatli ve tertipliydin. Sanırım bunda, can teyzem, Nazire annemin tertip düzeninin de payı vardı. Nazire annem diyorum, çünkü anne olmak için doğurmak şart değil. Bütün gençlik dönemimde, evlenirken ve sonrası, öz teyzelerin yapabileceğinden çok fazlasını yaptı annen. Bu vesileyle ona da şükranlarımı sunuyorum. Rahmetli babanla da çok güzel sohbetlerimiz olmuştu. Nur içinde yatsın! Sinema arkadaşım abin Gökhan, öğrencim, küçük ağbin Ayhan... Sizin aile benim için çok özeldi ve hep böyle kalacak. Hakan’cım başarılarını duydukça gururlanıyorum. “Bu çocuğun başarılı olacağı bebeklikten belliydi,” derken de, bebekliğini bizzat yaşadığım için çok mutlu oluyorum. Bütün içtenliğimle başarılarının devamını diliyorum. Sana mutlu, neşeli, sağlıklı günler dilerim.

Yıldız Ertem Şenyürekli

2007-05-07T10:24:00.000+01:00

kimden: zaika güleç
başlık: merak etme hakan
biçim: elekronik posta metni

8 yaşına geri dönemiyorsan üzülme,
hala daha, yaşadıklarını paslanmış ama atmaya kıyamadığın gazoz kapakların gibi saklıyorsan ve onları arkadaşının parlak kapaklarından biri ile değiştirmiyorsan ama parlak kapağın olduğu zaman seviniyorsan;
oturduğun sofrada oyunun yemekten daha önemli olduğu günlerdeki gibi yemeğe değil konuşmaya bayılıyorsan, bu yüzden de yemeğin bir türlü bitmek bilmeyip, uzadıkça uzuyorsa;
aşkı, deli gibi koşarken düştüğünde dizinin acısı ve kanına rağmen üstünün tozunu ellerinle silkeleyip gene koşmaya devam olarak tanımlayabiliyorsan;
sevgiyi, oyundan bitap düşüp ter içinde eve geldiğinde sana sunulan bir bardak şerbet gibi algılayabiliyorsan;
dostluk, ateşlendiğinde alnında dolaşan anne eli gibiyse;
başarıların, gömleğini yırta yırta tırmandığın ağacın en büyük elmasını koparmakla eş değerde ise;
trafikte, uzaylılarla savaştığını hayal edebiliyorsan;
kredi kartın dedenin verdiği çeyreklik gibi sana güven veriyorsa;
kendine aşırıp arkadaşlarınla paylaştığın saatler, evden kaçırdığın sütü yavru kediye verdiğin gibi sana keyif veriyorsa;
sadece yüzün kırışacak, yüreğin değil.......

2007-05-07T09:10:00.000+01:00

kimden: nuran nuhoğlu
başlık: ...
biçim: metin; bilgisayar çıktısı; görsel tasarım

içerdiği metin:

SEN!
HAYATIN ÜNİVERSİTE DÖNEMİNE DENK DÜŞEN ZAMAN DİLİMİNDE, TESADÜFEN KORİDOR GEÇİŞLERİNDE GÖRSEL HAFIZAMA İŞLEDİĞİM!
KIVIRCIK SAÇLARI SAKALLARINA KAVUŞMUŞ, O KARGAŞADA GÖZLERİNİ ALGILAYAMADIĞIM BİR SİLÜET İDİN BUGÜN KARŞILAŞTIĞIMIZDA TANIMADIĞIMDAN EMİN OLDUĞUM!
O GÜNLERİN BUGÜNLERİN AYNASI OLACAĞINI BİLMEDEN YAŞADIĞIMIZ GÖRÜNTÜLERİNİ HAFIZAM TASNİF EDİYOR ŞU ANDA...
NE ÇOK GÖRÜNTÜ VAR BELLEĞİMDE, BELKİ FARKINDA BİLE OLMADAN YAŞADIĞIM.

SEN!
AYNALARINI ARARKEN AYNA TUTTUN BANA BUGÜN!
TANIMADIĞIM, HATIRLAYAMADIĞIM SEN MİYDİN, YOKSA BEN Mİ UZAĞINA DÜŞMÜŞTÜM KENDİMİN!
DİBDİBE YAŞADIĞIMIZ İNSANLAR DAHA TANIDIK MIYDI ACABA?

SEN!
ZAMAN AYIRAMADIKLARIM OLDUN BUGÜN. SOLUK ALMAK İÇİN SU YÜZÜNE ÇIKMAK OLDUN SEN!
ARAMADIKLARIM, ARAŞAMADIKLARIM, SORULARIM, CEVAPSIZLIĞIM OLDUN SEN BUGÜN.

OYSA BEN,
SENİN HAFIZANDA TESADÜF ESERİ OLUŞMUŞ BİR GÖRÜNTÜ OLMAKTANSA
SENİ,
ŞÜKRANLA ANAN YA DA NEFRETLE ANAN,
SANA,
ACI VEREN YA DA DESTEK OLAN,
SENİNLE,
ÇATIŞAN YA DA PAYLAŞAN,
SENDEN,
NEFRET EDEN YA DA UMUTLANAN,
SENİN,
DİŞÇİN YA DA DÜŞMANIN,
AMA BİR ŞEYİN OLMAK İSTERDİM.
TESADÜF BELKİ, AMA YERİNİ BULMUŞ BİR FIRÇA DARBESİ OLDUM SENİN HAYAT RESMİNDE.
VE BU SERGİDE YERİMİ ALDIM.

ADI: NURAN
SOYADI: NUHOĞLU
MESLEĞİ: MİMAR
SENLE ALAKASI: KARŞILAŞMIŞ, KONUŞMAMIŞ,
KARŞILAŞMIŞ, TANIMAMIŞ,
KARŞILAŞIRSA TANIR.

2007-05-07T09:08:00.000+01:00

kimden: şafak akçura
başlık: aynan
biçim: dijital görsel düzenleme, elektronik slayt

2007-05-07T08:44:00.000+01:00

kimden: beral madra ve teoman madra
başlık: mesaj
biçim: metin, dijital görsel düzenleme, electronik canlandırma

çevirisi:

gördüğün dür/değildir baktığın dır/değildir gösterdiğin dir/değildir yansıttığın dır/değildir teşhir ettiğin dir/değildir sergilediğin dir/değildir seyrettiğin dir/değildir gözlediğin dir/değildir farkettiğin dir/değildir izlediğin dir/değildir sakındığın dır/değildir dikizlediğin dir/değildir yakaladığın dır/değildir keşfettiğin dir/değildir tanıdığın dır/değildir algıladığın dır/değildir mimlediğin dir/değildir didiklediğin dir/değildir not ettiğin dir değildir denetlediğin dir/değildir dikkate aldığın dır/değildir incelediğin dir/değildir gördüğümüz dür/değildir baktığımız dır/değildir gösterdiğimiz dir/değildir yansıttığımız dır/değildir teşhir ettiğimiz dir/değildir sergilediğimiz dir/değildir seyrettiğimiz dir/değildir gözlediğimiz dir/değildir farkettiğimiz dir/değildir izlediğimiz dir/değildir sakındığımız dır/değildir dikizlediğimiz dir/değildir yakaladığımız dır/değildir keşfettiğimiz dir/değildir tanıdığımız dır/değildir algıladığımız dır/değildir mimlediğimiz dir/değildir didiklediğimiz dir/değildir not ettiğimiz dir değildir denetlediğimiz dir/değildir dikkate aldığımız dır/değildir incelediğimiz dir/değildir gördükleri dir/değildir baktıkları dır/değildir gösterdikleri dir/değildir yansıttıkları dır/değildir teşhir ettikleri dir/değildir sergiledikleri dir/değildir seyrettikleri dir/değildir gözledikleri dir/değildir farkettikleri dir/değildir izledikleri dir/değildir sakındıkları dır/değildir dikizledikleri dir/değildir yakaladıkları dır/değildir keşfettikleri dir/değildir tanıdıkları dır/değildir algıladıkları dır/değildir mimledikleri dir/değildir didikledikleri dir/değildir not ettikleri dir değildir denetledikleri dir/değildir dikkate aldıkları dır/değildir inceledikleri dir/değildir

(çeviren: Orhan Cem Çetin)

2007-05-07T08:38:00.000+01:00

kimden: mustafa pancar ve tina fischer (kavram: mustafa pancar, fotograflar: tina fischer)
başlık: büyü
biçim: fotografik düzenleme

2007-05-07T08:29:00.000+01:00

kimden: tülin erkaya
başlık: aynan yaydığın ışıkta saklı
biçim: resim; assamblaj; kağıt üzerine karışık teknik (19 x 22.8 cm.)

2007-05-06T17:04:00.000+01:00

kimden: melda bağdatlı
başlık: son model
biçim: elektronik metin dosyası

Son model

(Hepimiz) zamanda farklı bir hızla akıyorduk –yol alıyorduk. Birbirimizin yanından hızla geçiyorduk. Sesler bir uğultu gibiydi. Hızlının yavaşın yanından geçişi sersemleticiydi -özellikle yavaş olan için.

Sürtünmeyle arada sıkışan ve kayan hava üşütmüyordu, ürpertiyordu. Her şey başdöndürücü ve şeffaftı sanki.

Durup soru sormak, mola vermek gibiydi. Aynı hızda olan birinden iki dakikasını rica ediyordunuz. Sonra, pantalonunuzun düğmelerini veya ayakkabı bağlarınızı kontrol edip –bu “hızla” hiçbir şeyin aynı kalması mümkün değildi– yolunuza devam ediyordunuz; kayarak.. devinerek.. susarak.. sonsuz açlıkla seyrederek.. merak ederek.

Yanınızdan kayanların saçları savrulmaktan aşınmışsa da, farkedilmiyordu.

Ağır olanlar daha rahattı; kıyafetleri deforme olmuyordu, gözleri sulanmıyordu hızdan. Ama üşüyorlardı. Daha az şey görebiliyorlardı ve sıkılıyorlardı.

Sohbet edecek eşit hızda biri bulunamadığında ki bu sık oluyordu, konuşmayı unutma olasılığı vardı. Bir çeşit “sendrom”du bu. Araştırılıyordu.

Evrimin taşları yerli yerine oturmuştu hep. Hız şekillendirmişti (değiştirmişti) her şeyi. Enerji sadece bir gıdaydı.

Ayaklar bir tekerdi, kollar rüzgârlık... Kulaklar aerodinamik olmalıydı. Boş alanlar kısa süreli ihtiyaç giderme ve parketme yerleri...

(Hepimiz) güçlü ve kaslıydık. Öyle olmalıydık.

2007-05-06T17:02:00.000+01:00

kimden: “azadi”
başlık: ...
biçim: elektronik metin dosyası

Merhaba...

Aynan olabilmek... Bu biraz zor belki... Yansımalar kelimelere tam aktarılır mı acaba, bilemiyorum ama aynan olmak istiyorum.

Seni ilk tanıdığım gün birbirimize hakaret etmek gibi bir zaafa düşmüştük... Karşımda; çok bilen, her şeyi yutmuş görünen ve bu bilmişlik çerçevesinde şakaya da toplumsal kriterler çerçevesinde bir sınır koyan bilmişliği ile aşmışlığı arasında belirgin farklar görülen bir hakan tanıdım. İlk tanışmamızda kavga ettiğimiz halde irc’deki yokluğunda gözlerim yolda kaldı... Kavga ettiğim insanın gelmesini bekler oldum... Geldiğinde moral buluyordum... Olur mu yaa; insan kavga ettiği biriyle karşılaşınca moral bulur mu? Ben buluyordum. Sonraları ilk tanışmamızdaki irc’nin nickler içindeki kayboluşumuzla şekilsel yaklaşım sonucu böyle bir kavgamızın oluştuğunu düşündüm... Aslında biz kavga edemezdik... Zaten bizimki de kavga sayılmazdı, en azından peşi sıra merhabalaşabiliyorduk.. :)

Sonraları tanıdığım hakan annemin hiçbir zaman bendeki önemini yitirmeyen bir sözün pratiğiyle karşıma çıktı. Annem -ki, okuma-yazması yoktu- derdi ki: "Bir insan sana hatalarını söylüyorsa bil ki o, senin gerçek dostundur." Hakan 3 yıldır irc’deki tanışmışlıklarım arasında bana en sağlıklı ve ilk eleştiriyi getiren insandı... Ona teşekkürümü bir borç bilirim.

Bu sanat eserini yaratmaya adım attığını duyduğum gün; narsist bir yaklaşım olarak algıladım. İnsanların kendini duyma egosunun, tatmin boyutu yüksek bir potansiyel yakalayarak, giderme arzusunda olduğunu düşündüm. Bu aynı zamanda kişinin kendini yenileme ve deyim yerindeyse "erdemliliği" yakalama konumunu artırma girişimiydi. Sanırım olay ilk bakışta böyle görünse de (kendi açımdan), sonraları insanların her zaman başkalarından gizlemek istediği bazı özellikleriyle karşılaşacağı ve bunları sansürsüz olarak sergileyeceği düşünüldüğünde, karşında saygıyla
eğiliyorum, Hakan... Yaşadığımız toplumda 'yapılamayan' bir ilki gerçekleştirdin. Belki sayende insanlar o "insan" özelliklerini saklama gereği duymazlar.

TV’de gördüm seni... Verilen süreyi kullanmaktan başka bir şey düşünmüyordun. Haksızlık ettiler sana... Öyle gördüm. Yine de karşımda kendinden emin bir hakan vardı... Gülümsedim, bilmem gördün mü?.. :))

Dost olarak yansıdın, dost olarak kal, hoşça kal...

2007-05-06T17:01:00.000+01:00

kimden: ebru göktürk akar
başlık: hakan
biçim: elektronik metin dosyası

Aynalı Hakan...

Aynaları kendimize tutmaktan sıkıldık ama bir başkasına ayna tutmak da ne kadar zor...

Ben an’ı getirenleri severim. Kızlarla toplandığımızda benim çoktan unuttuğum okul anılarını anlatmalarına bayılırım. Kötü hafızamdan utanır, aynı zamanı paylaştığım arkadaşıma minnet duyarım. Bir daha da unutmam hatırlatılalanları. An’ı paylaşmak kadar onu geri getirmek önemlidir hayatımda.

Sana paylaştığımız bir an’ı, anı olmamış an’ı yazabilmeyi isterdim. Seçemedim. Ama aynı kentin içinde aynı anlarda aynı an’ı paylaştık yüzlerce kez. Hiç sinemaya gitmedik birlikte mesela ama birçok filmi aynı salonda seyrettik sinema günlerinde bir kaç koltuk arayla.

Bir yerde buluşup içmedik ama aynı mekanda birçok kez biraraya geldik. Çok teğet geçtik, çok karşılaştık.

Aynı gazeteyi okuduk, aynı yolda yürüdük, aynı şeylere baktık, dansettik, dinledik ve izledik.

ICQ’ da konuştuğumuz anları, karşılaştığımız anları seviyorum. Kocaman gülmeni seviyorum. Projelerini seviyorum, yaptığın işlerin içimde yarattığı kıpırtıyı seviyorum.

Bu zamanı paylaştık, bu kenti de. Bu beni mutlu ediyor. Sana ayna tutamam ama aynadan yansıyan duruşunu sevdiğimi söyleyebilirim.

2007-05-06T16:58:00.000+01:00

kimden: nazire akçura
başlık: ...
biçim: metin-ebru-fotograf (2 parça)

1.

içerdiği metin:

Seninle,
konuşan, yiyen, içen, arkadaş olan, gülen, ağlayan, şarkı söyleyen, oyun oynayan, bezik oynayan, top oynayan, tiyatroya, sinemaya giden, gezen, kitap okuyan, yüzen, sandala, motora, trene binen, yazları tatile giden, iyi kötü günlerini, hüznünü, sevincini paylaşan...

Sana,
doğru yolu gösteren, yüzmeyi, yazı yazmayı, “li” yazmayı öğreten (Üç yaşında idin. bir gün yanıma gelip, li nasıl yazılır, diye sordun. Ne yapacaksın, dediğimde, A’yı biliyorum, li’yi de öğrenirsem Ali yazacağım da ondan, demiştin.), sana evlenmeden çocuk yapılıp yapılamayacağını öğreten (İlkokula yeni başlamış, okumayı sökmüştün. Bir gün bana, evlenmeden çocuk yapılıp yapılamayacağını sordun. Yakınlarımızda evlenmeler oluyor, bir zaman sonra doğal olarak çocukları oluyordu. Sen bunu gözlemlemişsin. O arada bir gazetede, bir sinema sanatçısına ait haberde “Evlenmek istemiyorum ama bir çocuğum olsun istiyorum,” diye okumuşsun. Ve yukarıdaki suali bana sordun. Nasıl bir cevap vereceğimi düşündüm önce. Sonra, tabii bir kadın ve bir erkek birlikte yaşarlarsa, evlenmemiş olsalar dahi çocukları olabilir, ama toplum o çocuğu kabul etmez, demiştim. O zaman sen, ha... piç diye ona mı derler, diye olaya noktayı koymuştun), bu ve bu gibi durumlarda arkadaş olan, dost olan, hastalanınca ilaç veren, soru soran, cevap veren, giysi, defter, kitap, kalem alan...

Senden,
sevgi alan, kitap alan, ders alan, hediye alan, güç alan, para alan, feyz alan...

Seni,
doğuran, doğururken ölümden dönen, emziren, altını değiştiren, soyan, yıkayan, giydiren, yatıran, üstünü örten, öpen, okşayan, okula yollayan, okul yollarını ezberleten, terlediğin zaman arkana bez koyan, terbiye eden, yanılıp kötü söz söylediğin zaman ikaz eden...

Beni,
hiç üzmeyen, düşünen, başkalarıyla paylaşamayan, paylaşan, dinleyen, yaşatmak isteyen, soran, merak eden, kollayan, hatırlayan, özleyen, hisseden, önemseyen, takdir eden...

Bana,
çalışmalarımda doğru yolu gösteren, her zaman sevgi ile yaklaşan, destek olan, sırdaş olan, güç veren, para veren, hediye veren...

Benimle,
dans eden, yemek yiyen, gezmeye giden, gülen, ağlayan, iyi kötü günlerini, sevdiklerini, sevmediklerini, hüznünü, sevgisini, yediğini, içtiğini, evini, dostlarını paylaşan...

Benden,
hiçbir şeyini esirgemeyen...

Benim,
canım ciğerim, göznurum, sırdaşım, arkadaşım, küçük oğlum, aynanı sana yoluyorum. Bundan sonraki hayatın aynaların pırıltısı içinde geçsin. Seninle dost olan, hemdert olan sevdiklerinle birlikte, başarılı, sevgi dolu, güzel günler yaşaman dileğiyle...

2.

içerdiği metin:

Seninle dansedenlerden biri.
17.6.1995